Këtë mëngjes Matteo dhe Sofia shkuan në varreza.
Ata i vendosën çantat e tyre të shpinës 🎒 përpara varrit të nënës së tyre, u ulën në tokë dhe me lot në sy 😢 pëshpëritën:
— Mami, eja… është vonë. Zgjohu!
Sot mësuesja do të flasë me ty.
Ajo thotë se ne kurrë nuk sjellim detyra shtëpie 📚, se ne gjithmonë vijmë në shkollë me rroba të pista 👕, se nuk ka askush të na ndihmojë.
Thuaji se nuk është e vërtetë.
Thuaji se je ende këtu…
…
Jeta pa ty, mami…është si një botë pa diell 🌍☀️.
Dhe ne kemi ftohtë për një kohë të gjatë ❄️.
Morali:
Çdo fjalë ka një peshë ⚖️.
Dhe kur bie mbi një zemër tashmë të thyer 💔…
Të këpusin shpirtin. 🔊 AH MOJ MAMI! 💔💔
….
Nëna ju mbron nga atje lart 💗💗
Zot, mbroji dhe Ti këta jetimë!🙏🙏🙏🙏

Por a keni qeshur ndonjëherë me mesazhet e mia?

A keni pasur ndonjëherë ankth që bllokon sistemin tuaj mendor përpara se të më shihni mua?

A e keni parë ndonjëherë telefonin tuaj duke shpresuar të gjeni një mesazh?

A jeni zgjuar ndonjëherë me mua në mendjen tuaj?

A më ke veshtruar duke menduar “A është ajo që kërkoja”?

A keni menduar ndonjëherë për një të ardhme së bashku të paktën një herë, duke fantazuar për ne?

A keni ëndërruar ndonjëherë të jeni me mua në një divan, të shikoni ndonjë film dhe të bëni të qeshurën tonë të dëgjohet në sfond?

A ke menduar ndonjëherë që unë të buzëqesha, vetëm sepse ishe i lumtur që ekzistoja?

Epo, pse unë!

Nga; Jeto I Lumtur.al

Fati i një nëne është të presë fëmijët e saj. I pret ata në shtatzëni për 9 muaj rresht, i pret kur dalin nga kopshti, si dhe i pret kur dalin nga shkolla, kur ata rriten. Ajo i pret kur kthehen nga një festë, sado vonëtë kthehen dhe pavarësisht faktit që mund të kthehen të dehur. Nuk e zë gjumi, nëse nuk sigurohet që fëmija i saj është kthyer mirë në shtëpi.

Një nënë i pret fëmijët e saj kur kthehen nga puna, në mënyrë që t’i përgatisë diçka të ngrohtë për tëngrënë. 

Ajo e di se puna e ngarkuar i bën të konsumojnë ushqime jashtë, kështu që kujdeset personalisht që në shtëpi fëmijët e saj të ushqehen shëndetshëm. Një nënë i pret fëmijët në shtëpi me dashuri, ndonjëherë me ankth kur ata largohen pa njoftuar dhe rrallë herë me inat, por që ky i fundit kalon shpejt pasi ajo i sheh fëmijët dhe i përqafon ata. 

Një nënë i pret fëmijët edhe kur ata e çojnë në një azil gjatëpleqërisë. Ajo e fal fëmijën duke e justifikuar me qindra arsye për një vendim të tillë dhe e pret me padurim ta shohë atë, sado rrallë t’i shkojë për vizitë.

Ndaj, përpara sakrificave të tilla, mundohuni që mamaja juaj të mos ju presë më. Vizitojeni shpesh, duajeni, përqafojeni papritur. Mos e bëni t’ju presë, edhe pse ajo nuk lodhet nga pritja. Ajo do t’ju justifikojë përherë, pasi zemra e saj vërtet nuk mban inate për fëmijët, ama lëndohet nga vendimet tuaja ndonjëherë jo të drejta.

Mos vendosni asnjë person tjetër mbi prindin tuaj, në këtë rast mbi mamanë, sepse askush nuk ka sakrifikuar aq sa ajo për t’ju rritur e për t’ju bërë personin që jeni sot.

Jeto I Lumtur.al

Njerëzit nuk e vërejnë që të humbasin.

Ata nuk e kuptojnë se kishe nevojë për një fjalë që nuk të është thënë, një vëmendje që nuk të është kushtuar, një gjest që në një moment të caktuar ka qenë i domosdoshëm, por nuk është bërë.

Njerëzit nuk e vërejnë se të humbasin kur të shtyjnë për një moment tjetër, kur kanë më shumë kohë ose gjëra më pak të rëndësishme për të bërë, kur nuk dëgjojnë heshtjen tënde, kur nuk e kuptojnë se do të kishe nevojë për praninë. , rehati, edhe ngrohtesi.nese nuk pyetesh kurrë dhe nuk  pyesin.

Njerëzit nuk e kuptojnë se të humbasin kur edhe për gjëra të vogla të tradhtojnë besimin tënd, të lënë në pritje, të vendosin gjëra të tjera para teje, të tjerët, nuk u intereson çfarë thua apo çfarë kujdesesh. Nuk pyesin asnjehere si je dhe nuk interesohen per ty, duke supozuar se gjithsesi do t’ia dalësh, pavarësisht se çfarë ndodh.

Njerëzit nuk e vërejnë se ju humbin kur nuk tregojnë atë që ndjejnë, nuk tregojnë se kujdesen për ju, nuk ju thonë kurrë se ju duan dhe se jeni vërtet i rëndësishëm, kur ju bëjnë të ndiheni si dikush në jetën e tyre, ai që mund edhe të mos jetë aty.

Njerëzit nuk e kuptojnë që unë të fal,  për kaq shumë mangësi të vogla, për kaq shumë boshllëqe të vogla, për kaq shumë pavëmendje të vogla, për kaq shumë harresa të vogla, çdo ditë je gjithnjë e më i largët dhe as nuk mund të shpjegosh pse, nuk është kurrë episodi i vetëm, është se si ndihesh ndryshe çdo herë, është se si ndihesh më i vetmuar.

Njerëzit e kuptojnë se ju kanë humbur vetëm kur kjo ka ndodhur tashmë.

Nga; Jeto I Lumtur.al

Ata të dy ishin në grindje të vazhdueshme.

Një mbajtje e vazhdueshme.

Ata e vrisnin njëri-tjetrin pa u kursyer kurrë.

Ata shkatërruan njëri-tjetrin.

Por ata e donin njëri-tjetrin, e donin shumë njëri-tjetrin.

Ata të dy ishin të çuditshëm, po, duke i parë dukeshin të çmendur.

Në fakt, ata kishin shumë çmenduri.

Aq shumë për të urryer njëri-tjetrin.

Lufta e përjetshme midis urrejtjes dhe dashurisë.

Fjalë të bëra me urrejtje dhe sy, zemër dhe shpirt të mbushur plot me dashuri.

Ata thanë: “Unë nuk të dua, por nëse ti shkon, unë do të shkoj me ty”.

Jeto I Lumtur.al

Për të gjithë meshkujt.

 Atyre që të thërrasin ndërsa shkojnë tek tjetra, atyre që zhduken me orë, ditë ndërsa mesazhi yt mbetet “i shfaqur”

Për ata që flenë me ju dhe ndërsa ju mbajnë, ju tashmë e dini se nesër, pasi të mbyllet ajo derë, nuk do ta dini më ku janë, me kë janë, çfarë bëjnë.

Për ata që “jo, jo.. nuk dua të angazhohem” dhe më pas kanë të paktën pesë lidhje dhe kur ecin dëgjon zhurmën e zinxhirëve me të cilët janë lidhur.

Për ata që mendojnë se janë të bukur dhe seksi. Atyre që kur ju nevojitet, shkojnë diku tjetër.

Dhe pastaj për burrat e tjerë, për ata që jeta nuk i zbriti, për ata që donin një dashuri të vërtetë, por e donin vërtet dhe ndoshta kushedi… edhe për një kohë të shkurtër, e kishin në dorë, por pastaj toka është dridhur dhe e ka gjetur veten vetëm, duke mbledhur copat, duke lëvizur rrënojat.

Për ata burra që dinë të përdorin respektin, ajo ëmbëlsi është arma e vetme që kanë, që do të donin të ishin me ju teksa shkojnë në shtëpi, në shtëpinë e tyre, vetëm.

Për ata burra që njohin pafundësinë e një përqafimi, të dy buzëve, të një zemre që rreh vetëm për ty.

Burrave që nuk besojnë më në të, por që ende ëndërrojnë dashurinë e vërtetë, dua t’i falënderoj të gjithë këta burra.

E para sepse më bënë të kuptoj se çfarë duhet të meritojë një grua e vërtetë dhe e dyta sepse më dhanë sigurinë se dashuria e vërtetë është e mundur.

Mjafton të dish ta njohësh.

Paola Delton

Jeto I Lumtur.al

Ne kemi qenë një dashuri zemërthyese.

Një nga ato dashuritë që të lënë rrathë të errët për netët pa gjumë. Dhe gjithë ato paranojë që nuk i linim në jastëk në mëngjes.
Një nga ato dashuritë që të lanë pa frymë me puthje befasuese, dhe pa fjalë në një cep rruge duke u përpjekur të kuptosh rrëmujën e xhepave tanë ashtu si jeta.
Sytë tanë ishin të lodhur duke vëzhguar jetën, por jo edhe aq të lodhur duke na vëzhguar ne.
Po përpiqesha të kuptoja nëse më mungonte nga heshtja. Se herë ata flisnin, herë të tjera ishin thjesht një zhurmë e papritur sfondi. Por ishte një ndjenjë lumturie që nuk mund ta shpjegoj, si kur kujton një kujtim të lumtur dhe buzëqesh.

Ne kemi qenë asgjë dhe kemi qenë gjithçka.
Jam unë dhe je ti që ishe mbi gjithçka.
Ne kemi ndryshuar, ku e tashmja të kishte dhe e shkuara u bë tani.
Ditën përqafonim njëri-tjetrin dhe natën ndaheshim. Sikur mungesat na bënë më të pranishëm.
Mendoj për të gjitha premtimet.
Ato të tradhtuar dhe ato që unë tradhtova.
Unë jam ende aty ku më latë.
Në atë cep të rrugës me duart në xhepa duke rrëmuar jetën për të parë se gjithçka është ende në vendin e saj.
Sepse pranë teje është vendi im. Aty ku është e tashmja dhe e ardhmja  tani.
Paolo Di Iorio

Jeto I Lumtur.al

Një tullumbace në formë zemre fluturon, duke dekoruar një vend përkujtimor jashtë shkollës fillore Robb në Uvalde, Teksas. Në një qytet aq të vogël sa Uvalde, edhe ata që nuk humbën fëmijën e tyre humbën dikë.

Disa thonë tani se afërsia është edhe bekimi edhe mallkimi i tyre: ata mund të mbështeten tek njëri-tjetri për t’u pikëlluar. Por secili prej tyre është i pikëlluar.

Foto e marrë nga AP Photo/Wong Maye-E.

Foto e ditës

Jeto I Lumtur.al

Është një histori e një djali dhe një vajze. Ishin shokë të ngushtë për vite me radhë dhe flisnin e dërgonin mesazhe në telefon gjithë ditën. Nuk kishte ditë të zotit mos të flisnin dhe të kontaktonin njëri tjetrin. Çdo gjë ishte shkëlqyeshëm. Ata ndiheshin mirë dhe të lumtur në shoqërinë e njëritjetrit. Por një ditë djali nuk e telefonoi vajzën gjatë gjithë ditës dhe nuk i përgjigjej thirrjeve të saj. Vajza u merakos dhe e ndjente se diçka kishte ndodhur.

Gjatë natës në dhomën e saj ajo qante dhe kuptoi se sa shumë rëndësi kishte djali për të. Të nesërmen ajo mori një telefonatë. Ishte djali. Djali: Çkemi. Vajza: Jam shumë e lumtur që më telefonove, Çfarë të ndodhi dje? Djali: Isha i zënë. (Pas nje heshtjeje nga të dy) Djali: Mendoj se nuk duhet të flasim më. Vajza: Çfarë? Po pse? Djali: Më vjen keq. Pafshim. Pas kësaj djali mbylli telefonin. Vajza ishte e shokuar.

Ajo nuk po kuptonte dot asgjë dhe ndihej e vetmuar, e refuzuar dhe e dërrmuar. Pasi u mendua gjatë vendosi të bënte një provë të fundit për ta rifituar atë. Kështuqë e mori në telefon. Vajza: Përshëndetje Djali: Pse po më telefonon? Vajza: Kam nevojë të të pyes për diçka. Djali: Jepi, pyet. Vajza (Me zemër të thyer): A je mirë? Ajo u mundua të flasë por mendoi se ai vërtet nuk dontë më tia dinte për të. Ajo mbylli telefonin dhe iku nga shtëpia duke lënë një shënim.

Disa orë më pas djali mori një telefonatë. Ishte telefonatë për ta njoftuar se vajza ishte goditur nga një makinë dhe se gjëndja e saj ishte serioze. Djali nxitoi për në spital të shohë vajzën. U ul pranë saj dhe po i mbante dorën. Djali: Më fal, është i gjithi faji im por të prëmtoj që do ia dalësh. Vajza: Nuk do ia dal dot kësaj here! Djali: Mos thuaj ashtu. Vajza: Vetëm më thuaj një gjë, pse u ndave nga mua?

Kësaj here djali iu përgjigj sinqerisht dhe i tha se kishte një problem në zemër dhe mund të ndërrojë jetë në pak kohë. Për këtë arsye ai nuk dontë që vajza të vuante bashkë me të. Djali vazhdoi dhe tha: E bëra këtë sepse të dua. “Edhe unë të dua”, tha vajza dhe zemra i pushoi së rrahuri. Vetëm pas dhjetë minutave ndërron edhe djali pas një ataku në zemër sepse mendonte se ajo u largua nga kjo botë për shkak të tij.

Mësimi:
Nëse e doni dikë atëherë mos i fshihni ndjenjat. Asnjëherë mos i fshihni problemet dhe ndjenjat tuaja nga dikush që të do dhe interesohet për ty. Qaji hallet e tua me njeriun e zemrës. Miq shpresoj shumë që të ju ketë pëlqyer ky tregim dhe mesazhi të jetë përcjellë në mënyrën më të duhur tek lexuesi. Po e mbyll këtë postim sot duke ju dhënë një këshillë se si duhet të silleni dhe ti trajtoni të moshuarit që keni pranë. Kjo vlen edhe për mua, jo vetëm për ju.

Unë mësoj gjatë kohës që shkruaj për ju: Të moshuarin lëre të flasë, sepse në të shkuarën e tij ka shumë të vërteta. Lëre të shkojë me miqtë e të tij të vjetër, sepse me ta ai e ndjen veten të rilindur. Lëre të tregojë historitë edhe pse të ripërsëritura, sepse ai ka nevojë të ndjejë vëmendjen dhe shoqërinë tënde. Lëre të jetojë mes gjërave që ka dashur, sepse në këtë mënyrë ai e ndjen veten të përjashtuar nga gjithçka, edhe nga vetë jeta e tij. Lëre të hipë në

makinën e familjes kur shkoni me pushime sepse vitin tjetër do të pendoheni nëse ai nuk jeton më. Lëreni të plaket me të njëjtën dashuri e durim që keni me fëmijët tuaj. Duajini, respektojini dhe faluni dashuri të moshuarve! Nuk më mbetet tjetër vetëm se të shpresoj që të ju ketë pëlqyer ky tregim dhe të ju rikujtoj si gjithmonë këshillën tonë të famshme por shumë të vyer: mendjen në vend miq, mendjen në vend. Të tjerat rregullohen të gjitha, por po ju ikën pëllumbat, aha, atëherë mbaroi filmi dhe seriali bashkë.

https://jetoilumtur.al/

Do të jesh një ëndërr gjysmë e përfunduar, një përrallë pa fund të lumtur.

Do të jesh një këngë e vjetër, nga ato që të duket se e dëgjon gjithmonë, e cila të jep një ndjenjë të fortë nostalgjie… Që të ngjall.

Ti do të jesh vetëm një kujtim, duke zgjatur një dorë që nuk do të mund ta marr më tënden dhe askush tjetër nuk do të më përkëdhelë këmbët e mia të lodhura.

Do të jeni i munguari i përjetshëm në një përditshmëri, e cila rrjedh qetësisht drejt askund.

Do të jeni një shpresë, e cila kthehet në keqardhje, pa pasur kohë të bëhet realitet.

Ju do të jeni e vetmja dashuri, por keni qenë gjithmonë, nga puthja e parë deri në lamtumirën e fundit. Ndoshta edhe para se të të njihja, se jeta jote ishte e ndërthurur me timen. Ti do të jesh arsyeja e pagjumësisë sime duke përzënë Morfeun nga dhoma ime, ose më keq një makth, i atyre të këqijave, që të bëjnë të zgjohesh papritur në orën 3:23 në çdo natë dimri. Me një ndjenjë zbrazëtie të thellë që as dëshpërimi nuk mund ta mbushë më. Do të jesh gjithmonë me mua, sepse në fund të fundit ti je unë. Si aroma e trëndafilave dhe tymi që nuk largohet kurrë.

Stefania LeoNoir.    Jeto I Lumtur.al