E kandshme asht hana

Kur del zana,

E n’tokë me dritë përndaret.

Hyjzit që shndrisin

E që shëtisin

Npër qiell, janë t’bukur faret.

Kur del agimi

E rruzullimi

Me ‘j dritë kuqloshe mbëlohet,

E përmbi kashta

Shndrit pika lashta,

Zemra për malli gazmohet.

Asht i madh shendi,

Kur ndihet shpendi

Ndër pyje tuj pingrue;

E knaqshme a ‘j lule

Kur ju përkule,

O fllad i letë, me e lmue.

Por s’i giet qielli,

Nuk i giet prilli

As fllad që shëtit lulet

E me erna veshet,

Foshnjës që i qeshet

Nanës kur mbi të përkulet.

Ndre Mjeda

Jeto I Lumtur.al