arben duka – JiL.al | Informohu – Frymëzohu – Jeto i Lumtur

Nuk lot dot më me mua Arben Duka

Jil — Fri, 01 Apr 2022 22:13:46 +0000

NUK LOT DOT MË ME MUA! Arben Duka

Dikur një plagë kisha në zemër,
Po plaga m’u shërua,
O bukuri që ke një emër,
Nuk lot dot më me mua!..

I largët zëri i dashurisë,
Tek unë më nuk kumbon,
Po thika, thikë e pabesisë,
Më shpon edhe më shpon.

Veç djallëzi e pabesë
Ne hasim në çdo qoshe,
Se nga një gjarpër mban në gji
Në botë çdo bukuroshe.

[ Arben Duka ]

Jeto I Lumtur.al

Arben Duka poezi

Jil — Thu, 24 Feb 2022 22:56:43 +0000

Iku Vaçja madhështore,

ai zë kristali,

iku Nailja-Fitneti,

dhe Mentor Xhemali.

Na ikën ato legjenda,

që këngën e ndritën,

ato maja madhështore,

kurrë s’u arritën!

Mbetën emra të pavdekshëm,

që kurrë s’harrohen,

po perlat e tyre sot,

gjëkund s’transmetohen!

Kam edhe emra të tjerë,

si qershi mbi tortë,

zëra magjikë që janë mbyllur,

në një kasafortë!

Sekretin që s’transmetohen,

nuk e di veç unë,

se “këngëve” që bëhen sot,

do tu hapnin punë!

Sot këngët s’dalin nga shpirti,

dalin nga fabrika,

po si mund të quhen këngë,

kur mungon muzika?!

Kënga s’mund të quhet këngë,

kur s’ka melodi,

ndaj dhe Vaçen sot e fshehin,

nga brezi i ri.

Duan që brezi i ri,

mos e mësojë kurrë,

se u bë një art i madh,

ndënë diktaturë.

Se u bë një art i madh,

ndënë diktaturë,

e sot shumica e këngëve,

janë karikaturë!

Shoh në skenë si shfryhen dufet,

s’merret vesh një fjalë,

të shkretat ekrane mbushen,

me bythë e me shalë!

Mua më ndjellin pa fund,

vetëm neveri,

kur këto këngët “moderne”,

kthehen në orgji!

Hiq nja pesë a gjashtë që janë,

ende në traditë,

të tjerët s’i shikon dot,

se të dhëmbin sytë!

Gjithë klipet konceptohen,

vetëm në një prizëm,

është e sigurt që do shohësh,

seks edhe striptizëm!

Banalitete pa fund,

që pa fjalë të lënë,

s’e kuptoj-pse pullë të kuqe,

klipeve s’u vënë?!

Them se do jenë kalimtare,

të gjatë se kanë ditën,

se është mision i pamundur,

të prishësh traditën!

Do vijë dita që s’do thonë,

ishte se ç’na ishte,

se labi ngrihet nga varri,

nga një pogonishte!

Kush kërkon të stilizojë,

këngën popullore,

është njëlloj që një kështjellë,

ta kthesh në kasolle!

Nuk është kjo një pemë me kokrra,

që me gurë e gjuaj,

unë kam lënë shpirtin në këngë,

ndaj për këngën vuaj!

31 Korrik 2016 Arben Duka.

Jeto I Lumtur

“Urrejtja Dhe Dashuria”

Jil — Sun, 09 Jan 2022 21:29:14 +0000

Një ndjenjë e re – që zemrën peshë ma mban,
sërish nga gjumi nesër do më zgjojë,
do të harroj çdo gjë që ne na ndan,
e atëherë çdo gjë do na bashkojë.

Kufijtë e ndarjes e të dashurisë,
si fije peri-krejt të holla janë,
ndaj dhe dilema rron mes njerëzisë,
kur të dy ndjenjat rriten pranë e pranë.

Dhe njëra-tjetrën natë e ditë ushqejnë,
në një mënyrë krejt të rastësishme,
sot njeri-tjetrin për vdekje urrejnë,
nesër shkrihen në puthje të magjishme.

Mes njëra-tjetrës kufi të saktë s’ka,
se zemra s’mund të ndahet me kufi,
kur ndez e shuan zjarre të mëdha,
kur rrit urrejtje edhe dashuri.

Nuk shkroi më kot poeti i lavdishëm:
“Urrejtja është zjarr’ i dashurisë,
tërmetet s’janë nga ‘to më të fuqishme,
të dyja tok-motor i njerëzisë”.

Kaq kam mësuar unë nga kjo jetë,
jo thjesht për faktin se më la rinia,
po Bota krejt lëviz-në të vërtetë,
o nga urrejtja-o nga dashuria.

Dhe-për të tjerët-ndoshta mund të vlejë,
ajo që mbi të bardhë u shkrua me bojë:
“Një zemër që s’ka forcën të urrejë,
nuk ka fuqi as të dashurojë!

Arben Duka

Jeto I Lumtur

TË MBAJ NË ZEMËR SI IKONË… Arben Duka

Jil — Tue, 14 Dec 2021 21:08:10 +0000

Në çdo frymëmarrje ndiej aromën
e trupit tënd prej trëndafili,
të mbaj në zemër si ikonën,
që nuk i shuhet kurrë kandili!

Kaluan nuk e di sa vite
kur kemi dhënë puthjen e fundit,
s’ia mbaj mend emrin asaj dite,
s’e mbaj mend çastin që na humbi!

S’e di ku ike Amazonë,
s’e di në më kujtove më,
po unë të mbajta si ikonë,
krejt të ndriçuar përgjithnjë!…

Nuk rroj në jetë veç me kujtime,
sepse kështu do isha tretur,
po shpesh qëllon që ora ime
në dorën tënde më ka mbetur!…

Unë atë orë s’e lëviz dot,
është koha vetë që ka ndaluar,
por ende jemi ne në botë
yje me dritë, por të larguar!

Arben Duka

Jeto I Lumtur