Pupa tha se nuk i interesojnë mendimet e të tjerëve dhe nuk i ka borxh askujt.

“Të gjithë synojnë të jenë perfekt. Unë kam lindur në fund të viteve ’70 dhe të jetoje fëmijërinë tënde në vitet ’80… obobo… Gjithmonë na thonin: ‘Mos fol, ha çfarë të kemi vendosur ne përpara. Por atëhere lale, s’kishe shanse të gaboheshe, mos të guxoje të gaboheshe, sepse atëherë nuk ishe njeri, ishe turpi i familjes, turpi i fisit, turpi i shoqërisë, turpi i shkollës dhe turpi i lagjes. Si rrjedhojë, prindërit thonin: ‘Ky nuk është kalamani im. Nuk e kam edukuar kështu unë këtë’.

Prindërit tanë ishin perfeksionist. Ata po. Dhe jo të llojit që thjesht ta mbajnë shtëpinë pastër, se ajo dihet që kur vinin komshinjtë, vinte prova e dy gishtave, që nuk kishte laborator që ja kalonte testimit të tyre se kur ishte hera e fundit që i kishe marrë pluhurat në shtëpi. Perfeksionizimi ishte i tipit që një fjalë ta thoje gabim, prindërit nuk të flisnin me gojë një javë, madje nuk të shihnin me sy. Kalonin afër teje… Gjithmonë thoja: ‘Si ka mundësi që nuk më shkelin. Kalojnë kaq perfekt anash sikur unë nuk ekzistoj’.

E kështu ti rritesh me idenë që duhet të rritesh perfekt. Duhet të ecësh siç duhet dhe të sillesh siç duhet. Në fund nuk përfundon njeri, por një robot me ankth. Perfeksionizmi nuk është virtyt. Është një helm emocional, po me emër trendi. Nuk është ambicie vëlla. Nuk është sukses, por është një zë brenda kokës që të thotë gjithmonë: ‘Ti nuk je duke bërë akoma mjaftueshëm’, pavarësisht se ti ke dhënë gjithçka, edhe shpirtin. Ironia është që prindërit tanë nuk na urrenin, e kundërta. Ata donin që ne të ishim perfekt që bota të na vlerësonte, mos të na shkelte me këmbë. Po bota prapë të shkel me këmbë dhe e bën me buzëqeshje, të shkel me klas.

Nuk e them këtë për miratim, as nuk më intereson mendimi juaj, sepse jeta ime personale është personale. Nuk më keni borxh asgjë e as unë ju. Aspak!”, u shpreh Pupa në videomesazhin e tij.

Prindërit shpesh ankohen se fëmijët e tyre nuk flasin me ta për gjërat që kalojnë gjatë ditës.

Së pari, është e rëndësishme të merret parasysh pse dikush mund të jetë i prirur të mbaj sekrete ndaj jush.

Këtu janë disa arsye që fëmijët ciojnë pse nuk ndajnë biseda dhe ndodhi me prindërit:

Priren të kenë më pak gjasa të ndajnë diçka nëse besojnë se ajo që u thonë të tjerëve do të bëhet objekt për thashetheme. Pyesni veten nëse jeni një prind që u tregon miqve, duke përfshirë prindër të tjerë, për aspekte të jetës së fëmijëve tuaj, të cilat ata më mirë mund t’i mbajnë private.

Fëmijët, dhe jo vetëm, kanë gjithashtu më shumë gjasa të fshehin informacionin nëse besojnë se ndarja e tij do të sjellë gjykim ose tallje. T’i kërkosh dikujt të vetë-zbulohet është t’i kërkosh atyre të jenë të pambrojtur, gjë që ka edhe më pak gjasa nëse e dinë se vetë-zbulimi i tyre do të përballet me tallje.

Një nga arsyet pse fëmijët i fshehin informacionet është shqetësimi se prindërit e tyre mund të ndërhyjnë me forcë në emër të tyre,duke u hequr autonominë, duke i vënë në siklet ose disi duke e përkeqësuar situatën. 

Dhe një arsye më shumë që ne priremi të mos ndajmë biseda me disa të tjerë është se ata japin këshilla të këqija që nuk marrin parasysh temperamentin dhe preferencën tonë se si duam të përgjigjemi dhe çfarë ndihet rehat për ne.

Merrni parasysh këto arsye dhe përpiquni të gjeni gjithnjë një rrugë të mesme duke e bërë komunikimin më të lehtë.