Lamtumirë anije e vjetër

Shko me dallgët edhe ti

Nëse kthehesh vitin tjetë

Mos ik prap, më prit të vi’!

Do t’vadis shpresën e vyshkur

Me lëngun e shpirtit,që rrjedh pik-pik

Vetëm ti anije e ndryshkur

Nëse vjen, më prit, mos ik!

Sa do të doja të t’arrija

Në bord të dilja me sytë nga qielli

Një gur nga pas me forcë të hidhja

Të zhdukesha natën ashtu si dielli!

Dhe ëndrrat mbledhur në një valixhe

Që do të hapja diku më tej

Do t’i lëshoja nëpër brigje

Gjith’kush si unë të mund t’i gjej.!

Më pas do të isha unë i lirë

Në det të hapur me ty, anije

Tani të shohë, me një dëshirë

Ah ta dije, sikur ta dije!

Ndoshta këtu nuk do t’më lije!

Bledi Ylli  

Jeto I Lumtur

Ndodh që vjeshta vjen pa shi
Vijnë dhe dimër-a pa dëborë.
Ka njerëz, mbushur dashuri
Siç ka të mjerë edhe të gjorë!

Siç ka të ndyrë e të paskrupullt
Disa cinikë, shpirt-ngushtë, fatkeq.
Që këtë botë e bëjnë të turbullt
Nuk gjendet Zot që und t’i ndreq!

Ata e bëjnë botën të hirtë,
Sepse kur lindim, pa përjashtim,
Dashurinë kemi në shpirt,
Jo si masë, por si burim…

Disa e japin pa kursyer
Atë që shpirtit na dhurohet.
Këta mjeranë si më të “vyer”
Ndoshta kanë frikë se u harxhohet!

Le të vijë çdo vjeshtë pa shi
Dimër-at rresht të kenë veç diell.
Jepni njerëz dashuri
Mos e vdisni shpirtit, thellë!

Bledi Ylli

Jeto I Lumtur

Mrekullia do t’ish ajër
Pluhur, gjepura, teori,
Po t’mos kish diçka prej teje
Sigurisht… Ajo je ti.
Sikur gojën të m’a mbyllnin
Të më zinin vesh e sy,
Vetëm duar të më linin
Më mjaftojnë, të shkruaj për ty.
Se në trup të mbaj të mbyllur
E më mbyt në frymëzim,
Ti më mban ndër shkronja lidhur
Ndaj dhe quhesh shipirti im.

Bledi Ylli

Jeto I Lumtur