Dalëngadalë vdes ai që bëhet skllav i zakonit,

Që përsërit të njëjtat gjëra çdo ditë,

Që nuk ndryshon rrugë,

Që nuk rrezikon,

Që nuk ndryshon ngjyrën e veshjeve,

Që nuk i flet atij që nuk e njeh.

Dalëngadalë vdes ai që nuk përmbys tryezën,

Që është i pakënaqur nga puna,

Që nuk rrezikon sigurinë nga pasiguria për të ndjekur një ëndërr,

Që nuk i lejon vetes asnjëherë në jetë të thyejë rregullat e vendosura,

Dalëngadalë vdes ai që nuk udhëton,

Që nuk lexon,

Që nuk dëgjon muzikë,

Që nuk zbulon hijeshi tek vetja e tij.

Dalëngadalë vdes ai që shpërfill krenarinë e tij,

Që nuk i lë të tjerët ta ndihmojnë,

Që i kalon ditët dukë u qarë për fatin e keq,

Që ankohet për shiun që nuk pushon.

Dalëngadalë vdes ai që i shmanget projektit para se të fillojë,

Që nuk pyet për gjërat që nuk i di, dhe

Që nuk përgjigjet për gjërat që di.

E shmangim vdekjen me doza të vogla,

Duke kujtuar gjithmonë se të jesh gjallë

Kërkon një përpjekje më të madhe

Se thjesht fakti që marrim frymë.

Vetëm durimi i paepur

Do të na bëjë të arrijmë

Lumturinë më të madhe.

Pablo Neruda

Jeto I Lumtur.al