Askush nuk na pa sonte dorë për dorë
teksa mbrëmja e kaltër mbulonte botën.

Nga dritarja pashë
harenë e perëndimit tej maleve të largëta.

Herë-herë, si monedhë
më ndriçonte një copëz diell mes duarve.

Të ndërmendja me shpirtin e ndryrë
në atë trishtim që ti ma njeh.

Ku ishe ti atëherë?
Mes cilësh njerëz?
Çfarë thoshe?

Pse më rrok befas gjithë dashuria
kur i trishtuar jam dhe larg të ndiej?

Më ra nga duart libri që lexoj ngaherë muzgjeve
dhe si qen i lënduar bluza m’u struk te këmbët.

Gjithnjë, gjithnjë më largohesh mbrëmjeve
dhe rend drejt muzgut që fsheh statuja.

Pablo Neruda

Jeto I Lumtur