Disa vite më parë, do të ishte e paimagjinueshme që Italia të ishte vendi i një prej qeverive më të qëndrueshme në Evropë.

Qeveritë në Itali priren të zgjasin pak më shumë se një vit përpara se të shemben, duke e bërë vendin dhe politikat të paparashikueshme.

Por një sërë faktorësh, përfshirë krizat e qeverisë në vende relativisht të qëndrueshme si Franca dhe Gjermania, dhe popullariteti në rritje i koalicionit aktual në Itali, i udhëhequr nga kryeministrja e ekstremit të djathtë Giorgia Meloni, e cila është në pushtet që nga viti 2022, e kanë bërë Romën lojtarin kryesor në marrëdhëniet e Evropës me SHBA-të nën presidencën e dytë të Donald Trump.

Gjatë mandatit të tij të fundit, Trump e quajti Evropën “armike” të SHBA-ve. Këtë herë, Meloni ka potencialin ta ndryshojë këtë qasje, pjesërisht falë mikut të tyre të përbashkët Elon Musk.

Musk, Trump dhe Meloni darkuan së bashku në praninë e presidentit francez Emmanuel Macron pas rihapjes zyrtare të Katedrales “Notre Dame” në Paris fundjavën e kaluar, një përvojë që Trump më vonë i tha The New York Post se “ishte pozitive”.

“Kaluam shumë mirë” tha ai, duke shtuar se ai dhe Meloni kishin kaluar “shumë kohë së bashku”.
Duke e përshkruar figurën e Melonit, ku shpesh ka bërë shaka me gjatësinë e saj, Trump e ka cilësuar mjaft të “gjallë e të shkathët”, duke theksuar se “bashkë mund ta ndreqin pak botën”.

Dy liderët, edhe pse të ngjashëm politikisht, nuk janë domosdoshmërisht të lidhur me të gjitha konfliktet më urgjente në botë.

Meloni ka qenë një nga mbështetësit më të fortë të Ukrainës, pasi është takuar shumë herë me Presidentin Volodymyr Zelensky që nga pushtimi i Rusisë.

Megjithatë, nëse ajo mund të ndikojë në çfarëdo mënyre në atë që mund të bëjë Trump, është e vështirë të parashikohet.

“Përpara se të ketë një qeveri të re në Gjermani dhe me situatën aktuale në Francë, kur Trump të vijë në Shtëpinë e Bardhë, Italia do të ketë një lloj monopoli, si i vetmi vend me një qeveri të qëndrueshme”, tha për CNN Giovanni Orsina, drejtor i departamentit të Shkencave Politike në Universitetin e Luissit në Romë.

“Meloni dhe Musk kanë një marrëdhënie shumë të mirë të vazhdueshme dhe Musk mund të jetë një lloj shoku më i mirë për të dy, për sa kohë që do të zgjasë muaji i mjaltit Trump-Musk”

Musk dhe Meloni krijuan miqësinë e tyre shumë të fortë në verën e vitit 2023 dhe themeluesi i Tesla-s kryesoi konventën politike Vëllezërit e Italisë të Melonit, Atreju, në dhjetor të vitit të kaluar. Ai thuhet se do të bëjë një paraqitje befasuese në të njëjtin konventë këtë fundjavë në Romë, e cila është kryesuar nga presidenti argjentinas Javier Milei, një tjetër nga shokët populist të Trumpit.

Aq e afërt është marrëdhënia e tyre sa Meloni dhe Musk iu desh të reagonin në rrjetet sociale në fillim të këtij viti për të larguar thashethemet për një romancë mes tyre, pasi Musk komplimentoi bukurinë e saj teksa i dha çmimin Global Citizens Aëard në margjinat e Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së në Neë.

Orsina beson se Musk mund ta bëjë më të lehtë për kryeministrin italian të “ketë kontakt” me Trumpin sa herë që ajo ndjen nevojën për të pasur bisedime.

“Ka shumë mundësi që Meloni të marrë iniciativën dhe të jetë një urë lidhëse midis administratës Trump dhe Evropës”, shprehet Orsina.

Për momentin, Meloni duket se është në anën e Musk-ut, dhe si rezultat, në anën e djathtë të Trumpit.

Orsina shton se Meloni do të jetë një politikane më reaktive sesa proaktive kur bëhet fjalë për qasjen e Trumpit ndaj Evropës.

FRANCË- Ishte e qartë që kjo do të ndodhte herët a vonë. Michel Barnier u bë kryeministri më jetëshkurtër në historinë e Francës, duke mos qëndruar as 100 ditë në detyrë, pasi Parlamenti e rrëzoi më 4 dhjetor – një shfaqje që nuk ishte parë që nga viti 1962.

E gjithë kjo ndodhi si pasojë e zgjedhjeve të parakohshme tronditëse këtë verë, në të cilat e djathta ekstreme dhe një koalicion partish të majta fituan vende, duke e detyruar presidentin e dobësuar politikisht, Emmanuel Macron, dhe forcat e tij centriste të formojnë një qeveri minoritare të paqëndrueshme, që mund të qeveriste vetëm me pëlqimin e populistes Marine Le Pen.

Tani, do të ketë një qeveri të re që ndoshta nuk do të mbijetojë për shumë gjatë, pasi parametrat janë saktësisht të njëjtë – një marrëveshje me të majtën ekstreme ose të djathtën ekstreme deri sa një zgjedhje e re të mund të thirret në mënyrë kushtetuese në verën e vitit 2025.

Ka të ngjarë që Macron të nominojë ministrin e njohur të Forcave të Armatosura, Sebastien Lecornu, nga partia e tij Renaissance, për të tentuar formimin e një qeverie të re që mund të navigojë përmes asamblesë kombëtare të paqëndrueshme dhe të marrë mjaftueshëm vota për të bërë ndonjë punë. Por, parashikimet më të mençura janë se ai do të dështojë plotësisht ose do të tejkalojë rekordin e padëshirueshëm të Barnierit për mandatin më të shkurtër si kryeministër.

Do të ketë thirrje që Macron të japë dorëheqje si president para përfundimit të mandatit të tij në 2027, por ai ka të ngjarë të vazhdojë. Kjo do të thotë që ai do të vazhdojë të drejtojë politikën e jashtme, siç bëjnë zakonisht presidentët francezë të shtetit, por do të kufizohet nga kaosi në Paris që do të thithë energjinë dhe vëmendjen e tij.

Gjithashtu, ai do të jetë i kufizuar financiarisht, pasi qeveria u rrëzua për shkak të pamundësisë për të rënë dakord mbi një buxhet me masa të shumta shtrënguese. Deficiti aktualisht është 6.1 % e Bruto Produktit Vendor – duke tërhequr kritika dhe potencialisht gjoba financiare nga Brukseli dhe duke shkaktuar frikë në tregjet financiare nga një krizë e re në eurozonë.

Dhe, kjo ndodh në momentin absolutisht më të keq për BE-në, pasi fuqia tjetër e madhe e bllokut, Gjermania, është një “patë e çalë” që pret zgjedhjet federale të reja në fund të shkurtit, me bisedime të mundshme të zgjatura për formimin e një koalicioni.

A do të ketë ende gatishmëri të mjaftueshme për të mbështetur Ukrainën politikisht, ushtarakisht dhe më e rëndësishmja – financiarisht? Ka të ngjarë të ketë fonde të mjaftueshme për Kievin vitin e ardhshëm, por më pas?

Të themi thjesht: Dy motorët e Evropës që ndalen në mes të kërkesave në rritje nga administrata e ardhshme e SHBA-së për rritjen e shpenzimeve evropiane për mbrojtje, si dhe sinjaleve për tarifa të reja tregtare transatlantike, është një skenar që dikush në Kremlin mund të dëshirojë ta shfrytëzojë për t’i ushqyer luftërat e tij për pushtet në 2025./ REL

Shënim: Disa imazhe gjenden nga interneti, që konsiderohen të jenë në domenin publik. Nëse dikush pretendon pronësinë, ne do të citojmë autorin, ose, sipas kërkesës, do të heqim menjëherë imazhin.