Oh, falmë, falmë pse kërkoj

prej teje unë dashurinë

e dhembshurisht pse të qortoj

në çastet-vrer, kur shpesh harroj

se ty ta vranë rininë…

Ësht’ malli im gjithë pikëllim

që djeg e bren aq pushtetplot,

e kur s’e gjen atë flijim

që e njeh aq fort në shpirtin tim,

i mbeten veçse lot!

Ësht’ zemra ime q’u mësua

çdo rrahje t’sajën ta durojë,

që kurrë s’i tha njeri “Të dua!”,

që u ndez përherë dhe u shua…

Pse di të dashurojë.

E pra, më fal, e dashur ti,

tani t’kuptoj unë ty më mirë:

çdo çast dhe unë po ndiej mërzi

e shpesh s’kam mall, s’kam dashuri,

s’kam gaz, s’kam më dëshirë!

Oh, falmë, falmë mikja ime,

s’do t’i lëndojmë ne kurrsesi

k’to plagë që s’duan ngushëllime,

që duan t’mbeten veç jetime

ashtu si unë, ashtu si ti…

Që don të mbetet si jetime,

… krenare pa njeri!

Robert Shvarc

Jeto I Lumtur