Ajo që mësova për dashurinë është se dashuria ekziston.
Nuk i harrojmë kurrë njerëzit që kemi dashur, sepse ata mbeten gjithmonë me ne;
diçka i lidh ata me ne në një mënyrë të pazgjidhshme, edhe nëse janë zhdukur.
Mësova se ka dashuri të pamundura, dashuri të pambaruara, dashuri që mund të kenë qenë dhe nuk kanë qenë.
Mësova se një gjurmë djegëse është më e mirë, edhe nëse lë një mbresë: më mirë një zjarr se një zemër në dimër.
Mësova, dhe nëna ime ka të drejtë për këtë, se është e mundur të duash dy njerëz në të njëjtën kohë.
Ndonjëherë ndodh: dhe është e kotë të rezistosh, të mohosh ose të luftosh.
Mësova se dashuria nuk është vetëm seksi: është shumë, shumë më tepër.
Mësova se dashuria nuk di të lexojë e as të shkruajë.
Se në ndjenjat tona udhëhiqemi nga ligje misterioze, ndoshta fati apo ndoshta një mirazh, sado diçka e padepërtueshme dhe e pashpjegueshme.
Sepse, në fund të fundit, nuk ka kurrë një arsye pse bini në dashuri. Thjesht ndodh.
Po hyn në mister: duhet të kalojmë kufirin, të kalojmë pragun.
Dhe përpiquni të qëndroni atje, në këtë mister, për aq kohë sa të jetë e mundur.

Ferzan Ozpetek

Jeto I Lumtur