“Gjithmonë do të jetë dikush në këtë jetë që thjesht nuk ju pëlqen, pavarësisht se sa shumë përpiqeni t’i kënaqni.

Gjithmonë do të ketë diçka që ju thoni ose bëni, e cila shkakton ofendim ose ndarje.

Nëse keni dashur apo jo.

Gjithmonë do të jetë dikush që do të gjejë gabime në ju, në jetën tuaj ose në fjalët tuaja.Mund të mos e zbuloni kurrë pse, ju lutemi mos e humbni kohën tuaj të çmuar duke u përpjekur për ta bërë këtë.

Nuk mund të jesh çaji i të gjithëve.

Pastaj do të ketë nga ata që ju pëlqejnë në ndikim. Një zhurmë e vogël energjie që kalon mes jush. Në heshtje, të padukshme, të lidhura. Këta njerëz jo vetëm që do t’ju pëlqejnë, por do t’ju pëlqejnë shumë.

Ata janë njerëzit tuaj.

Çfarëdo kohe të lirë që keni, shpenzojeni për ta.

Nuk mund të jesh filxhani i çajit të të gjithëve, por mund të jesh gllënjka e parë e një pije të ftohtë për dikë në një ditë me diell…

Ose një çokollatë e nxehtë kur hyni nga shiu ose tapa e një shampanje të shumëpritur ose një gotë e fortë tekila kur gjërat shkojnë keq

Gjeni njerëzit tuaj, duaji fort.

~ Donna Ashworth ~

Jeto I Lumtur.al

“…Jam i lodhur duke parë fytyra femrash të rrethuara nga botox. Gjinj të tejmbushur, të copëtuar nga konkurrenca, prapanica të ekspozuara, taka dhe truke kozmetike, gjeste të vështira për gratë e lirshme, tashmë të padallueshme edhe nga ato të zanatit ..

Dëshiroj të shikoj femra me feminitetin e tyre, me sjellje të butë, me buzëqeshje plot hir, lëvizje joshëse, me fjalë të ëmbla dhe të sigurta në të njëjtën kohë. Me mendime origjinale dhe të reja…Dëshiroj të shikoj femra të pavarura, jo skllave të burrave që sakrifikojnë dinjitetin e tyre. Femra me zemra prej akulli të shkrirë, shoqe dhe mike të meshkujve, të lira dhe të sinqerta…”

Charles Bukowski     Jeto I Lumtur.al

Liria e shpirtit tim më lejon ti shoh gjërat ashtu siç janë në të vertetë,

dhe jo ashtu siç më është mësuar se duhet të jenë, liria ime më lejon të mbush shpirtin me të vertetën që më rrethon,

E më jep shpresë. Sepse që ti të më besosh apo jo, bota është plot me magji, me vende të mrekullueshme dhe me mendime që janë aty për çdo qenie që jetonë që kanë ndërmend ti japi jetës një mundësi …

Kuptoj që thesaret e mia nuk janë gjerat materiale që unë posedoj por nevoja për të pasur pak.

Di që të vetmet gjera që unë mund të mbaj me vete janë kujtimet e atyre momenteve t’arta e atyre copëzave të të vërtetave

e më shumë arrij këtë pjesë timen, aq më shumë kuptoj natyrën e lirisë, e gjithnjë e më shumë unë mund të jem akoma dhe më e lumtur në çdo moment të jetës time!

Dhe është kaq e vërtetë sa dhe ti doje të mësoje se si jetohet!

Federico Moccia

Jeto I Lumtur.al

Petalet e kujtimeve

Kur fjalët mungojnë e kur zhurmat e kalimtarëve të shumtë bllokohen në buzët e mia, atëherë ndjej mall për ty. Kur mbrëmja bie e yjet përsëri si çdo natë ndriçojnë jastëkun e shpresave të mia, buzëqeshja jote më bie në mend. Kur kalendari i ditëve të mia kalon edhe një faqe tjetër, kur errësira mposht qenien time, e atëherë kur muzgu godet eshtrat e mia, atëhere lulet e lehta të zërit tëndë bien në tingëllimen e veshit tim.

Atëherë kur dita shuhet në qetësi e nata ngreh rrezet e errësirës, atëhere rrahjet e zemrës sime fillojnë përsëri një shtegtim tjetër. Një shtegtim i cili as sot nuk arrin të dijë destinacionin e tij. Kur valët e loteve godasin faqet e mia e kur fryma e lehtë e mërzisë sillët në flokët e mi, atëhere sytë e tu më shfaqen para. Sytë e tu të cilë edhe sot po ndriçojnë si çdo herë. Edhe sot po më falin një emocion që ka kalpuar edhe indet e mia. Përsëri këmbët e mia dridhen dhe duart e mia janë të ftohta, për shkak se ato nuk kanë ndjerë prekjen tënde të ngadalshme. Frymëmarrja ime sot ka ndërruar notat e saj e hapat e mi janë kapluar nga hija e mbrëmjes sime të mërzitur. Sot sërish shoh sytë e tu. Sërish nuk arrij të harroj, nuk arrij që për një çast të vetëm të të largoj nga sirtari i mendimeve të mia. Sërish zemra më rreh fort kur shoh çdo mëngjes buzëqeshjen tënde të ëmbël. Sërish fjalët më janë ngrirë në rrudhat e buzëve të mia. Sot sërish aroma e zërit tënd më thur ndjenja të panumërta, të cilat më kanë kapluar kokën. Sot sërish lehtësia e shikimit tënd le shenjë në zemrën time, e cila noton në rrahje të shumta, të cilat edhe sot shkaktohenn nga arsyeja e njëjtë.

E. B 

Jeto I Lumtur.al

“Thelbi shpirtëror i shqiptarit është rezervimi. Kjo veti e popujve të Veriut duhet të na çuditë disi te një popull i Jugut. Kjo cilësi sidoqoftë e dallon këtë popull mjaft thellë prej popujve të tjerë të Europës Jugore. Spjegimin do ta kërkojmë për këtë si në veti të trashëguara si dhe në natyrën e mbyllur e të ashpër të vendit. Kjo e detyron banorin që jo vetëm kundrejt të huajit, por edhe me të afërmin të sillet në fillimi matur e i rezervuar, edhe i mbyllur. Kështu na spjegohet rezervimi i thellë i shpirtit të popullit shqiptar, rezervim i cili na del në dukje edhe në poezinë tonë popullore. Kjo është sjellja e njeriut që është i zoti i vetvetës, i cili, për të ruajtur të drejtat e veta, është i matur në fjalë e në punë. Por ky rezervim nuk përjashton karakterin e hapur, edhe këtë cilësi e gjejmë me të vërtetë te shqiptari. Përbri saj na shfaqet tek ai edhe dhelpëria e lindur e banorit të maleve. – Është një shenjë e individualistit, siç ka qenë gjithmonë shqiptari, që rezervimi i tij në raste të veçanta të jetës të kthehet në një qëndrim të egër e kokëfortë. Kjo veçori që rron në gjithë shqiptarët është pasoja e racës, e na kallëzohet edhe për ilirët e moçëm. Edhe kolonitë shqiptare, sado të shkëputura prej shekujsh nga toka-mëmë në mes të të huajve, nuk kanë mundur të fshehin sjelljen kokëfortë të karakterit shqiptar.”

Eqerem Çabej

Jeto I Lumtur.al

Letra që shkrimtari kontravers amerikan Henry Miller i shkruan të dashurës Anais:

“…Pa mundur që ju ta vinit re, unë jetoja vazhdimisht me ju. Por kisha frikë ta pohoja – druhesha se mos trembeshit. Sot kisha ndërmend t’ju çoja gjer te dhoma për t’ju treguar akuarelët e mi. Por m’u duk diçka aq e fëlliqur t’ju çoja në atë dhomë mjerane hoteli. Jo, nuk mund ta bëjë këtë gjë. Ju do të më çoni ndokund – në koliben tuaj, siç e quani. Çomëni atje, që të mund t’ju marrë në krahët e mi.

Dhe gënjej, Anais, kur them që nuk dua t’ju adhuroj. A e prisnit që t’jua thosha këtë gjë? Kur pash filmin e Pagnol-it, Mariusin, ëndërroja për ju – ju jeni si ajo anija që niset në det, e vela i keni plotësit të shpaluar, ndërsa drita e diellit ju lazdrohet në trup…

…Anais, nuk di se si ta përshkruaj atë çka përjetoj. Jetoj në pritje të përhershme. Ti vjen dhe koha rrjedh si në ëndërr. Pikërisht kur ikën, bëhem përnjëmend i vetëdijshëm për praninë tënde. Por atëherë është tepër vonë. Ti më topit…”

Henry Miller

Jeto I Lumtur

Mos gjykoni njerëzit që duan të jenë vetëm. Mos e bëj kurrë. Zgjedhja e tyre nuk është e keqe. Nuk është arrogancë. Por një domosdoshmëri reale. Duhet të jetë. Gjithmonë kujdesuni t’i prisni. Për t’i respektuar ata. Mos i nxitoni. Nëse koha e tyre nuk është e juaja lërini të shkojnë. Nëse keni durim ata do të dinë si t’ju shpërblejnë sepse zëri i tyre është një përkëdhelje nga buzët që shkrihet në sy. Sepse zemra e tyre është një vend i ngrohtë dhe i qetë të aftë për të mirëpritur dhe mbrojtur. Mos gjykoni njerëzit që duan të jenë vetëm. Ti nuk ja ke idenë sesa duhej të luftonin. Çfarë mrekullie ishin të aftë për të përmbushur. Vetmia është e frikshme. Vetmia është një marrëveshje e dashurisë së pastër me shpirtin tuaj që pothuajse kurrë askush nuk ka guximin të bëjë. Por ata e bëjnë dhe janë të lumtur për këtë. Ata ia kanë dalë. Ata e bënë atë.

Andrew Faber 

Jeto I Lumtur.al

Më gjete duke përqafuar një kujtim. Në duar mbaja një ëndërr që më kishte tallur dhe që më bënte të ndihesha më pak se asgjë, duke më copëtuar, duke mësuar të mos kisha më shpresë.

Jo në atë moment.

Jo në këtë jetë.

Ti u afrove, ndoshta e intriguar, duke më kërkuar leje të shikoje në sytë e mi. Kisha frikë të të lëndoja. Të kam përzënë, por ti nuk lëvize. Unë të bërtita, por ti mbete e shurdhër ndaj çdo klithjeje timen. Të gjithë inatin tim e hodha mbi ty, por ti, duke hapur krahët the: “Të njoh, je i imi”. Më pritët pa kërkuar asgjë, veç të lëshoja gurët që më dërrmuan zemrën. Më bëre të mbyll sytë për të rifituar besimin te vetja, më vendose një pasqyrë përpara për të më treguar se kush jam. Dhe ti pe në shpirtin tim. Në atë moment gjithçka pushoi së ekzistuari, gjithçka u hesht. Gjithçka nuk ishte më e rëndësishme. Nuk kishte më nxehtësi, hije, erë, të ftohtë. Aty ishe ti, duke më parë fytyrën time. Ti që kishe flakur gjithë kohën, jetën, rrugët që kisha prekur pa ty. Ishe ti që m’i kape duart dhe më rrethove belin; ti që pëshpëritje duke më mbajtur: “Ti je i imi! Je vetëm i imi!” Dhe pastaj isha unë. Unë që nuk doja të çlirohesha nga përqafimi yt, që doja të shkrihesha me ty dhe doja që veshja ime të mbante erën e parfumit tënd. Unë që doja që ajo ndjenjë e ngrohtë dhe intime të zgjaste pafundësisht.

Ishim vetëm unë dhe ti.

…. Dhe pastaj ne ….

Dhe kështu pushova së menduari se e gjitha ishte një ëndërr, se gjithçka mund të ishte zhdukur në një çast. Qëndrova aty, pa lëvizur, duke hequr ndryshkun nga ditët e mia. I zhytur në muzikën e “Kiss me now!” I zhytur në erën tënde që tashmë e njihja mirë.

Ema Lamberti

Jeto I Lumtur.al

Fjalët bien zvarriteni poshtë me dritën e një blici. Gjithmonë kam menduar dhe vazhdoj ta bëj këtë, se vetëm një rrjetë dashamirësie mund ta mbajë këtë botë që bie çdo ditë në errësirën e një të nesërme.

Sot edhe unë po hezitoj.

I shtangur, mosbesues dhe madje pak i mërzitur. Sepse ai “bum” që dëgjon natën, njerëzit e dashur që ulen në tryezën e një rreziku tmerri, nuk është vetëm ajo e një ndërtese që bie të një baze të shkatërruar të një jete të kositur por është i shurdhëri i një të nesërme të thyer.

Për ty, për mua, për të gjithë.

Dhe bie mbrapa njëqind vjet, sepse evolucioni nuk është saktësia e një rakete por është forca për të mos e shkëputur. Çfarë forca është të mos shkatërrosh por të kërkosh dialog. Nuk ka asnjë fuqi që mund ta mbani në një botë që ia hiqni çdo nesër. Dhe qëndroni atje, mbret i asgjësë, për të soditur grumbujt e rrënojave.

Evolucioni pengohet.     Oscar Travino 

Jeto I Lumtur.al