SËMUNDJET MENDORE QË ECIN MES NESH

Sëmundjet mendore nuk gjenden vetëm në spitalet psikiatrike.

Ato më shumë , janë në çdo lagje, në çdo hyrje pallati, në çdo rrugë,kafene e komunikim.

Në Kosovë sot, mjafton t’i flasësh dikujt ta kritikosh – dhe të turret si bishë.

Mjafton të japësh një këshillë – dhe përballë ke një fjalor degradues që ta shpon shpirtin.

Në rrugë, nuk i bie dot borisë së veturës që të kanë zënë rrugën për të kaluar, nga frika se mund të të dalë një njeri që s’e di as vetë nëse po ecën drejt teje me grusht, me shkop, apo me armë.

Në hyrjen e babesës, nuk guxon t’i thuash komshiut “ul zërin” kur bërtet e ulërin deri në 1–2 të natës.

Sepse rasti “më i mirë” është një sharje publike… dhe rasti më i keq është një thikë në dorë.

Në lagje, dy fëmijë zihen gjatë lojës, siç ndodh gjithmonë.

Por nga dritarja del një prind e i thotë djalit të tij 8-vjeçar:

“O budall…Merr një gur e çai kokën!”

E gjithë kjo, nën buzëqeshjen e njerëzve që nuk e quajnë këtë asgjë të jashtëzakonshme.

Edhe punonjës në administratë,kur vjen nga jashtë i krahason,të duken të sëmurë mëndërisht,polici që të ndalon,kamarieri kur i flet,apo dikujt që i ke lënë një punë të kryejë….

Këto nuk janë skena të rralla. Janë realiteti i përditshëm.

Në treg, në autobus, në rrugicë – kam parë njerëz të mbingarkuar emocionalisht, gati të shpërthejnë për gjërat më të vogla,dhuna zien në cdo shpirt njerëzor.

Shoqëria jonë po jeton me nerva të çara, me zemërim të akumuluar, me dhunë që gjen shkas të shpërthejë për asgjë,me një dashuri dhune te brendeshme të pashoq….

Këto janë sëmundje mendore kolektive – por e pashpallur, e patrajtuar, e padiskutuar.

Ne e kemi normalizuar. E quajmë “kështu është populli ynë” duke e kthyer në normalitet,sepse të tillë jemi dhe vetë….

Por nuk është populli. Është një plagë e thellë që po merr formë kulture.

Sot, nuk mjafton të kesh kujdes ku ecën – duhet të kesh kujdes edhe çfarë fjale thua.

Sepse fjalët mund të ndezin një fitil që nuk e di ku të çon dhe jeta humbet në pak sekonda.

Dhe kjo është tragjedia: kur frika të bën të heshtë edhe për padrejtësinë më të vogël, shoqëria ka humbur busullën.

Një vend nuk matet me kullat, pistat, apo kafenetë plot,as me lyeje e përlyrje fytyrash.

Matet me qetësinë e lagjes, me respektin për tjetrin, me sigurinë e komunitetit,bashkëpunimin,mirësine,tolerancën që ndjen,matet me fjalën e mirë që nuk të kthehet në sharje.

Ne, këtë e kemi humbur fatkeqësisht…

Dhe derisa ta pranojmë që jemi të sëmurë mendërisht si shoqëri – nuk do të ketë ilaç.

As për zemrat tona. As për rrugët tona,as për të ardhmen…

Një popull i tërë i sëmurë dhe askush sflet lëre më të mendojë për kurimin…..

Kush kthen shpinën udhëzimit të Zotit, do të këtë jetë të vështirë…!

E huazuar

Hija N.1

Frika juaj e madhe qëndron brenda jush. Ju jeni të prekur nga gjithçka që përfshin jetën tuaj personale: nesër, realizimi i projekteve tuaja, e ardhmja juaj.

Keni frikë se nuk jeni të mjaftueshëm për të jetuar atë që keni dashur gjithmonë për veten tuaj dhe kjo ndjenjë ju shoqëron me çdo hap të ri, duke ndërhyrë drejtpërdrejt në të ardhmen tuaj.

Disa pasiguri dhe pasiguri janë normale, por frika nga vetja vetëm kufizon suksesin tuaj. Mësoni të lidheni vërtet me veten dhe të zëvendësoni të gjitha frikërat me besim, sepse jeta ka shumë më tepër për t’ju ofruar.

Hija N.2

Frika juaj e madhe lidhet me opinionin që njerëzit kanë për ju. Para se të merrni ndonjë vendim, sado i thjeshtë dhe i parëndësishëm, ju pyesni veten se çfarë do të mendojnë njerëzit. Nëse ju ndodh një reagim i mundshëm negativ, ju hiqni dorë, pavarësisht se sa i rëndësishëm është ai vendim.

Ju gjithmonë dëshironi të dukeni mirë në sytë e të tjerëve dhe nuk dini si të përballeni me kritikat. Megjithatë, realiteti është se çfarëdo që të bëni, gjithmonë do të ketë njerëz që nuk pajtohen dhe flasin keq.

Nuk do të pranoheni kurrë nga të gjithë, kështu që gjëja më e mirë për të bërë është thjesht të përqendroheni në të qenit të lumtur dhe të bëni atë që sjell gëzim në shpirtin tuaj. Mendoni për veten tuaj së pari.

Hija N.3

Frika e tyre më e madhe qëndron në ndryshimet në jetë. Paqëndrueshmëria ju sjell pasiguri dhe keni frikë se gjithçka që keni arritur ose jeni bërë së shpejti do t’ju hiqet.

Kjo frikë ndonjëherë ju pengon të bëni gjëra të mira për veten tuaj dhe të çon në keqardhje, por ju preferoni të mos rrezikoni. Nuk është ide e mirë të keni ndryshuar si armiq, sepse ata do të ekzistojnë gjithmonë dhe mund t’ju çojnë në një jetë shumë më të mirë.

Mësoni t’i shihni ata si partnerë të rritjes, në mënyrë që të mos keni frikë sa herë që shfaqen në jetën tuaj.

Hija nr.4

E ardhmja është ajo që ju frikëson më shumë. Edhe pse gjithmonë e drejtoni jetën tuaj në rrugën që besoni se është e duhura, keni frikë se ngjarjet e paparashikuara do t’ju çojnë në një realitet të jetës që është krejtësisht i kundërt me atë që dëshironi vërtet.

Kjo tashmë ka bërë që ai të humbasë gjumin më shumë herë sesa mund ta imagjinojë. Edhe pse kjo frikë është e kuptueshme, e ardhmja nuk duhet pasur frikë, sepse kur kemi frikë nga e nesërmja, ne nuk jetojmë plotësisht sot dhe sakrifikojmë lumturinë tonë.

Zëvendësoni frikën tuaj me guxim dhe jetoni me paqe mendore dhe qetësi, kështu që do të jeni në gjendje të krijoni një të nesërme shumë më të lumtur dhe më të suksesshme.