Një baba kishte një djalë impulsiv.
Një djalë që zemërohej shpejt, fliste pa menduar dhe shpesh i lëndonte të tjerët me fjalët e tij.

Një ditë, babai i dha një thes me gozhda dhe i tha me qetësi:
«Sa herë që të zemërohesh dhe t’i bësh keq dikujt, shko dhe fut një gozhdë në derën e vjetër pas shtëpisë.»

Ditën e parë, djali futi pesëmbëdhjetë gozhda.
Pastaj, në ditët që pasuan, më pak.
Dalëngadalë, ai mësoi të vetëpërmbahej, të merrte frymë para se të fliste.
Dhe erdhi një ditë kur nuk futi më asnjë gozhdë.

Atëherë babai i tha:
«Tani, për çdo ditë që arrin të ruash qetësinë, hiq nga një gozhdë.»

Koha kaloi.
Dhe një ditë, plot krenari, djali u kthye: i kishte hequr të gjitha gozhdët.
Dera ishte sërish bosh.

Babai e mori dhe e çoi para asaj dere, pastaj i tha butë:
«Ke bërë një punë të mirë, por shiko… të gjitha këto vrima në dru? Janë shenjat që kanë lënë zemërimet e tua.
Mund t’i heqësh gozhdët, mund të kërkosh falje… por shenjat mbeten.»

Fjalët mund të lëndojnë më shumë se goditjet.
Ato lënë plagë të padukshme, por të thella.
Prandaj, para se të flasësh nga zemërimi… kujtohu se disa plagë nuk shërohen kurrë plotësisht.