Tragjedia më e madhe.. më e dhimbshme që mund t’i ndodhë një prindi është të humbasë femijen e vet.. Ndaj humbjes së panatyrshme prindi kurrë nuk do ti japë vetes qetësi, nuk do të gjejë ilaç për zbrazjen që la krijesa e tij e dashur.  ajo mungesë nuk mund të plotësohet me asnjë argument, me asnjë fjali, me asnjë prani tjetër. Vitet kalojnë dhe një prind ka mbetur me vdekjen në zemër, në sytë e tij; jetën e tij nuk po jeton më, por po vdes çdo ditë brenda kujtimeve të fjalëve të thëna, të emocioneve të ndjera, po mbijeton në vetminë e asaj mungese të gjallë. Një prind do të presë kthimin hipotetik të atij fëmije, do të mashtrojë veten se ka shkuar në një udhëtim të gjatë dhe pavarësisht dhimbjes që e ka lodhur, nuk do të jetë në gjendje të thotë se fëmija im ka “vdekur”, ai nuk mund ta pranojë që fëmija nuk është më pjesë e kësaj bote. Por zëvendësimi i provave nuk e ndryshon atë që ka qenë. Kuptimi i të vdekurit është “trup pa jetë, pa funksione vitale” As mua nuk më pëlqen ta them këtë fjalë, por në mendje e përsëris derisa të lodhem sepse është e vetmja e vërtetë, fëmija im nuk merr frymë, nuk ha, nuk jeton, trupi i tij është “i vdekur”. dhe këtë të vërtetë nuk mund të mos e mendoj për të pavarësisht se më kap zemrën një dhimbje torturuese që më merr frymën. Një fëmijë është një kërcell i ri, një fëmijë nuk mund të vdesë para prindit. Vdekja varet nga personi i plakur, sepse është cikli normal biologjik i jetës dhe një fëmijë që vdes është i paimagjinueshëm për një prind. Ai mendon se lamtumirë është vetëm një ëndërr, në të vërtetë një makth i tmerrshëm nga i cili do të donte të zgjohej sa më shpejt. Por nuk është kështu, se zgjimi për prindin nuk vjen dhe realiteti bëhet pjesë e atij makthi… një prind ende mund të marrë frymë, por dhimbja e zbraz, e shkatëron, nuk e vret por e bën të mbijetuar të vdekjes. të asaj pjese të jetës së tij. Ndoshta një prind ngushëllohet të mendojë se ai fëmijë jeton në një mënyrë tjetër, diku, dhe edhe nëse nuk e di se si, një ditë do ta shohë përsëri … Por kjo për momentin, për një nënë, një baba nuk mund të mjaftojë.

Jeto I Lumtur.al