oristi gjeti vajzën e tij të humbur pas 31 vitesh, por ajo e arrestoi

Motoçiklisti shikoi emrin e policit kur ajo e vuri në pranga: mbi të ishte emri i vajzës së tij.

Agjentja Sarah Chen më ndaloi në Route 49 për shkak të një drite të djegur frenash, por kur u afrua dhe unë pashë fytyrën e saj, ma mori frymën.

Sytë e mamit tim, hunda ime dhe i njëjti urith nën veshin e majtë të gjysmëhënës.

Personazhi që putheshim çdo natë kur ishte dy vjeç, para se nëna e saj ta merrte dhe të zhdukej.

“Patentë shoferi dhe patentë teknike”, tha ajo në mënyrë profesionale dhe të lezetshme.

Duart e mia po dridheshin kur arrita për të. Robert “Fantazma” McAllister.

Ajo nuk e dinte emrin – Amy ndoshta e ka ndryshuar atë. Por njoha gjithçka rreth saj.

Si e zhvendosi peshën në këmbën e majtë. Një shenjë e vogël në ballin e saj nga rënia e triketës. Mënyra se si ajo i vendosi flokët pas veshit ndërsa përqendrohej.

“Z. McAllister, duhet të zbresësh nga biçikleta. ” “”

Ajo nuk e dinte që po arrestonte babain e saj. Një baba që ka tridhjetë e një vjet që kërkon vajzën e tij.

Më lejoni të kthehem pak mbrapa sepse duhet të kuptoni se çfarë kuptimi kishte ky moment për mua. Sarah – emri i saj i plotë është Sarah Elizabeth McAllister – u zhduk më 15. Mars 1993.

Nëna e saj Amy dhe unë .. Bëra një raport policor punësova hetues privatë për para që nuk i kisha. Gjykata tha se Amy shkeli kujdestarinë, por ajo nuk u gjet kurrë.

Ata planifikuan gjithçka në mënyrë perfekte: identitete të reja, vetëm transaksione me para në dorë, pa gjurmë dixhitale. Kjo ishte para se interneti të bënte të pamundur të zhdukej plotësisht.

Kam tridhjetë e një vjet që kërkoj vajzën time. Secila fytyrë në çdo turmë. Çdo vajzë me flokë të errët. Çdo adoleshent që mund të jetë. Çdo grua e re me sytë e nënave të mia.

Nuk u martova më kurrë. Nuk kisha fëmijë të tjerë. Vajza ime ishte diku atje, ndoshta mendonte se e kisha lënë, ndoshta nuk mendonte fare për mua.

“Z. McAllister? “Zëri i oficerit Chen më ktheu në realitet. “Të kërkova të zbrisje nga biçikleta. “

“Më vjen keq” arrita të them. “Dukesh si dikush që njihja dikur. ” “”

Ajo zgjati dorën dhe vuri dorën mbi armë. “Zbrit nga motoçikleta tani. Për një moment. “

U ula, gjuri im gjashtëdhjetë e tetë vjeçar protestoi. Tani ajo ishte tridhjetë e tre. Polic.

Amy gjithmonë i ka urryer motoçikletat, ajo tha se janë të rrezikshme. Nuk mund ta fsheh ironinë që vajza jonë do të bëhet oficere policie.

“Unë nuhas alkool”, tha ajo.

‘Nuk kam pirë. “

“Unë dua që ju të bëni një test kthjellimi. “

E dija që ai nuk mbante erë alkool. Kam qenë esëll për pesëmbëdhjetë vjet. Por diçka në reagimin tim e frikësoi, e bëri të dukej dyshuese. Nuk mund ta fajësoj atë.

Padyshim që dukesha si çdo motoçiklist i vjetër, i paqëndrueshëm që ajo kishte përjetuar: Po vështroja, duart më dridheshin, po sillesha qesharak.

Shikova duart e saj gjatë provës. Këto ishin gishtat e gjatë të nënës sime. “Gishtat e një pianisti”, u tha ajo atyre, ndonëse asnjëri prej nesh nuk kishte mësuar të luante.

Në dorën e saj të djathtë, një tatuazh i vogël u shfaq nën gisht. Personazhe kineze. Ndoshta ndikimi i babait adoptues.

“Z. McAllister, jeni nën arrest nën dyshimin se keni vozitur nën ndikim. ” “”

“Unë nuk kam pirë” e përsëris. “Bëni një test. Një test frymëmarrjeje, një analizë gjaku, ti e thua. “

“Ne do të bëjmë gjithçka në stacion. “

Kur më prangosi, ndjeja aromën e saj: vanilje dhe diçka tjetër, diçka e njohur, që më nguli thikën në kraharor.

Shampo për fëmijë Johnson. Ajo gjithmonë përdorte të njëjtën gjë. Amy këmbënguli për këtë kur Sara ishte foshnje dhe tha se ishte e vetmja gjë për të cilën nuk qante.

“Vajza ime e përdori këtë shampo”, thashë me kujdes.

Ajo qëndroi në këmbë. “Çfarë është kjo? “

Xhonson. Shishja e verdhë. Vajza ime e donte atë.

“Vajza ime e përdorte këtë shampo,” thashë me kujdes.

Ajo ngriti kokën, sytë u ngushtuan. “Çfarë po thoni?”

“Nuk është asgjë,” rrotullova kokën, “vetëm… më kujtoi diçka.”

“E njihnit dikë që quhej Sarah McAllister?” pyeti ajo papritur, si të ishte ndier e goditur nga një fije e çuditshme mendimi.

Nuk i thashë menjëherë. E pashë. I gjithë kujtimi i viteve, i netëve pa gjumë, i zërave që i pëshpërisnin emrin në errësirë, më erdhi në gojë — por e mbajta aty, derisa sytë e saj u zbutën për një çast.

“Po,” thashë më në fund. “E kam njohur shumë mirë. Kur ishte dy vjeç, e puthja çdo natë para gjumit. E ngroja kur kishte ethe. I kisha vënë nofkën ‘Ylli im i vogël’ sepse çdo natë fliste me hënën nga dritarja.”

Ajo hapi gojën për të thënë diçka, por e mbylli. Një fije e flokëve i ra në faqe dhe ajo instinktivisht e shtyu pas veshit. Unë buzëqesha pa vetëdije. Ishte i njëjti gjest.

“Nuk e di kush ju ka treguar historinë time,” tha ajo ngadalë, “por nuk më kujtohet askush që më thërriste ‘Ylli im i vogël’.”

“Ishte shumë e vogël për ta mbajtur mend,” thashë. “Nëna jote u zhduk. E kërkova. Çdo ditë. Çdo natë. Dhe tani, rastësisht… ti je këtu.”

Sytë e saj filluan të lëviznin — si dikush që për herë të parë ndjente se diçka nuk përputhej me historinë që i ishte thënë gjithë jetën.

“Babai im…” ajo ndaloi. “Babai im më tha që im atë biologjik kishte vdekur para se të lindja.”

“E kuptoj,” i thashë. “Unë s’jam këtu për ta fajësuar. Jam këtu sepse rruga… më solli te ti.”

Ajo heshti. Ishte një heshtje e gjatë, e rëndë, që zgjati më shumë se çdo sirenë policie apo epror në radio. Pastaj hoqi dorën nga arma dhe u ngrit lehtë.

“Prisni këtu,” tha.

U largua drejt makinës së saj. Hyri brenda. Qëndroi atje disa minuta. Ndoshta po fliste në radio, ndoshta po kontrollonte emrin tim. Apo ndoshta… po përpiqej të merrte frymë.

Kur u kthye, nuk më shikonte më si një shkelës i mundshëm.

“Unë kam një foto,” më tha. “Kur isha dy vjeç. Në të jam në krahët e dikujt. Nuk e njihja kurrë burrin në atë foto. Por… kur ju pashë… diçka… më goditi.”

“E ruajte foton?” pyeta.

Ajo pohoi me kokë. Sytë iu mbushën me ujë. Nuk i fshiu.

E nxori telefonin nga xhepi, kërkoi pak dhe më zgjati ekranin.

Ishte një vajzë e vogël, në një divan, me një burrë me flokë të gjata dhe një tatuazh në parakrah: një fantazmë e vogël me zemër.

“Më thoshin ‘Fantazma’,” i thashë, duke buzëqeshur me dhimbje. “Sepse gjithmonë isha diku në rrugë… por gjithmonë u ktheva. Derisa nuk munda më.”

Ajo më pa. Pa më në të njëjtën mënyrë që unë e kisha parë që nga fillimi. Me mosbesim, me dyshim… dhe me shpresë.

“Unë… do ta heq arrestimin,” tha. “Por do më duhet ta raportoj ndalimin.”

“Bëj çfarë të duhet,” i thashë. “Nuk jam këtu për ta prishur jetën tënde. Vetëm… të dija që je mirë. Kjo më mjafton.”

Ajo më pa edhe një herë.

“Si e merr kafenë?” pyeti, papritur, me një zë të ulët.

Zemra më ndaloi për një çast.

“E zezë,” thashë. “Si mamaja jote.”

Ajo buzëqeshi për herë të parë. Një buzëqeshje që më ktheu pas 31 viteve, në një dhomë të vogël, me një vajzë që qeshte në prehrin tim, me flokët e lagur nga shampo dhe duar të vogla që më tërhiqnin mjekrën.

“Më ndiq,” tha ajo. “Ka një kafene pak më tej. Të flasim.”

Të tjera detaje  janë zbardhur në lidhje me ngjarjen e rëndë të ndodhur në Lezhë, ku një person u gjet i pajetë.

Policia konfirmon se 65-vjeçari Gjergj Tusha është vrarë me armë zjarri. Trupi i pajetë i të moshuarit është gjetur rreth orës 17:30, në breg të lumit Mat. Nga këqyrja paraprake, viktima kishte shenja dhune dhe një plagë në trup që dyshohet se është shkaktuar nga armë zjarri.

Siç bën me dije policia, rreth orës 14:40, një qytetare ka telefonuar për të raportuar humbjen e kontakteve me babain e saj, shtetasin Gjergj Tusha, 65 vjeç, banues në fshatin Pllanë.

Njoftimi i policisë:

Lezhë / Informacion paraprak: Rreth orës 14:40, në Sallën Operative ka telefonuar shtetasja A. Gj., duke njoftuar se kishte humbur kontaktet me babain e saj, shtetasin Gj. T., 65 vjeç, banues në Pllanë, Lezhë. Menjëherë, shërbimet e Policisë kanë nisur kërkimet për gjetjen e tij.

Pas tre orësh kërkimesh intensive, Shërbimi Zjarrfikës i Himarës ka gjetur një çift turistësh izraelitë, të moshës 22 vjeç, me të cilët ishte humbur çdo kontakt.

Çifti u lokalizua në zonën e Gjipesë dhe aktualisht po shoqërohet drejt një vendi të sigurt nga forcat zjarrfikëse. Ata ndodhen në gjendje të mirë shëndetësore dhe nuk kanë pasur nevojë për ndërhyrje mjekësore.

Çdo vit mijëra pushues vizitojnë plazhet dhe kanionet e izoluara të Gjipesë, por shpesh turistët kërkojnë ndihmë pasi humbasin rrugën ose rrezikojnë gjatë eksplorimeve.

Pas 25 vitesh, babai u shfaq në dasmën e vajzës së tij – donin ta largonin… Por një çast më vonë, të gjithë shpërthyen në lot.

Dasma ishte luksoze, por intime – ashtu siç kishte ëndërruar gjithmonë Marina. Shirita të bardhë, një aromë e lehtë livandoje në ajër, miq dhe të afërm .

I vetmi që mungonte… ishte babai i saj. Ajo nuk e kishte parë atë për njëzet e pesë vjet, që nga ajo natë kur ai u largua pa i thënë asnjë fjalë , duke e lënë atë në moshën pesëvjeçare vetëm me nënën.

Familja nuk foli kurrë për të. As gjyshja e saj nuk e përmendi. “Babai yt nuk ekziston,” I thoshte nëna e saj me vendosmëri.

Marina, me kalimin e kohës, pothuajse e besoi.

Gjatë vallëzimit të parë, një burrë i gjatë me flokë gri, u shfaq në derë.

Ai dukej i humbur, sikur nuk guxonte të hynte brenda. Në dorë mbante një foto të vjetër, të zverdhur –

Marina,ishte me fustan të bardhë dhe floket gjysem te kapur. Sytë e tij e kërkonin.

— … a është ai? — pëshpëriti dikush.

— Largojeni, — tha nëna e vendosur, duke u zbehur.

Burri i Marinës, Andrea, iu afrua me qetësi, por me vendosmëri.

— Më vjen keq, ju nuk mund të rrini këtu.

— Unë… jam babai i Marinës.

Dua vetëm ta shoh…… të paktën më lejoni ti them vetëm një fjalë.

— Është tepër vonë, — u përgjigj Andrea. — Ajo është njëzet e pesë vjeçe tashme.

— Nuk erdha për te kerkuar te falur.

Doja vetëm ta shihja… solla këtë foto qe e mbaj cdo ditë me vete.

Burri i zgjati dorën me foton, por askush nuk e mori.

Të ftuarit filluan të murmurisnin, nëna kthehu kurrizin .

— Largohu, — tha gjyshja ashpër. — E humbe vendin tënd në jetën e Marinës shumë kohë më parë.

Ai pohoi me kokë, buzët iu shtrënguan.

Bëri një hap prapa, pastaj një tjetër.

U kthye ne drejtim te daljes. Hapat e tij ishin të rëndë, sikur të mos mbanin një trup, por një turp ,një faj.

Dhe pastaj, një zë i butë u degjua:

— Babi?

Një heshtje e plotë ra, si një batanije e trashë. Të gjithë u kthyen. Marina ishte aty, nën harkun e luleve, e zbehtë, me buzët që i dridheshin.

— Vërtet je ti?

Ai ngriu. Sytë iu mbushën me lot.

— Më fal…

Marina u afrua ngadalë ,pa fryme……

Pse tani? — pëshpëriti ajo.

Më trego foton.

Ai ja dha foton, duke u dridhur.

Marina e mori midis gishtave ,e njohu menjëherë. Ishte ajo, atë ditë në park.

Ai e kishte mbajtur me vete, gjatë gjithë atyre viteve.

Pse tani ?….perseriti

— Sepse kisha frikë. Sepse bëra shumë gabime. Por sot… nuk mund të mos isha ketu.

Nuk kërkoj asgjë. Vetëm… faleminderit që je bëre kaq e bukur. Kaq e fortë.

Lotët i mbushën sytë. Rrëshqitën në heshtje.

Dhe pastaj ndodhi diçka që askush nuk e priste. Ajo e përqafoi.

Një përqafim i pasigurt, dridhës, por i vërtetë.

Nëna e saj shpërtheu në lot. Andrea gjithashtu uli shikimin. Të ftuarit heshtën.

Nuk e di nëse mund t’ju fal, — tha Marina. — Por sot… nuk dua urrejtje në zemrën time.

Dhe kështu, në mes të asaj dite të përsosur, midis buzëqeshjeve dhe plagëve, lindi një fillim.

Jo një fund i lumtur, por ndoshta, një hap i parë per një fillim te ri.

Kryeministri në detyrë, Albin Kurti, ka deklaruar se siguria nacionale në Republikën e Kosovës është përmirësuar ndjeshëm falë bashkërendimit institucional dhe veprimeve të organeve të inteligjencës, sigurisë dhe drejtësisë.

“Sipas masave dhe veprimeve të ndërmarra, siguria është përforcuar në vazhdimësi përgjatë viteve të fundit, veçanërisht në katër komunat në veri ku problemet e sigurisë ishin më të theksuara,” deklaroi Kurti.

Ai theksoi se “veriu i Kosovës nga një regjion me prani jo vetëm të terroristëve dhe kriminelëve serbë, por edhe një nga lokacionet më proruse, tashmë është stabilizuar dukshëm.”

Kurti përmendi një sërë masash që kanë ndikuar në këtë përmirësim të gjendjes, përfshirë largimin e barrikadave, luftimin e kontrabandës dhe mbylljen e rrugëve ilegale, si dhe shpalljen e “Mbrojtjes Civile” dhe “Brigadës së Veriut” organizata terroriste.

“Reduktimi i kapaciteteve destabilizuese të Serbisë në Kosovë, përmirësimi i situatës së sigurisë dhe sundimi i rendit dhe ligjit kanë ndikuar në një ambient më të sigurt, jo vetëm në katër komunat veriore, por edhe në vendbanimet tjera me shumicë serbe,” theksoi Kurti.

Ai shtoi se Serbia ka humbur forcën destabilizuese që kishte më parë: “Nuk ka më mekanizma të fortë kërcënues brenda Kosovës.”

Në deklaratën e tij, Kurti nënvizoi gjithashtu arrestimin e bashkëpunëtorëve të shërbimeve serbe të inteligjencës, luftën kundër ekstremizmit dhe ndikimin e ulët të Rusisë, Kinës dhe Iranit në Kosovë. Ai përmendi gjithashtu avancimin e bashkëpunimit ndërinstitucional dhe ndërkombëtar në fushën e sigurisë dhe inteligjencës, si dhe rritjen e besimit të qytetarëve në institucionet e sigurisë.

“Institucionet relevante kanë shtuar bashkëpunimin dhe koordinimin e aktiviteteve në kundërvënie ndaj luftës hibride nga Serbia dhe Rusia,” deklaroi Kurti.

Mes Vitaminave, disa janë më të rëndësishmet në kohë të caktuara të vitit. Gjatë stinës së dimrit sidomos, vitaminat janë veçanërisht të rëndësishme pasi virozat e ndryshme dhe mirëmbajtja e organizmit kërkojnë një kujdes të shtuar.

Studime të reja tregojnë se konsumimi i ushqimeve dhe vitaminave të duhura në të gjithë stinët e ftohta, përveç shëndetit të mirë ju ndihmon edhe të humbisni në peshë.

Po flasim për vitaminën A e cila konsiderohet si një factor kyç në mbrojtjen e organizmit dhe rënien në peshë.

Në këtë artikull ju tregojmë çdo gje që duhet të dini mbi këtë temë si dhe ushqimet ku ta merrni me shumicë këtë vitaminë.

Si të humbisni në peshë

Vitamina A njihet si një superhero mes ushqyesve të tjerë, ajo përmban retinol dhe luan një rol kundra plakjes gjithashtu forcon sistemin imunitar.

Ndër të tjera për vlerat e kësaj vitamine, një studim i kohëve të fundit publikuar në gazetën shkencore Molecular Metabolism, tregoi se vitamina A stimulon djegien e dhjamit të tepërt në trup.

Ky proces i djegies së dhjamit të keq duke e kthyer atë në një burim energjie për trupin është i njohur për mjekët.

Kështu vitamina A, e kthen dhjamin që mbërthen barkun, kofshët apo krahët tuaj në burim energjie dhe force për të përballuar aktivitetet tuaja të përditëshme.

Vitamina A dhe i ftohti

Drejtuesi shkencor i këtij studimi Dr, Florian Kiefernga Universiteti i Mjeksisë në Vienë, tregoi se ka një lidhje mes ekspozimit ndaj të ftohtit dhe veprimit të shtuar të kësaj vitamine.

Mungesa e vitaminës A në përgjithësi lidhet me shtim në peshë ndërsa në këtë rast fokusi është tek efikasiteti i shtuar i saj kur është ftohtë.

Gjetjet e këtij studimit pritet të jenë pikënisja ndaj terapive dhe kurave të reja në luftën kundër obezitetit, një sëmundje që prek 395 të të rriturve në të gjithë botën.

Në këtë pikë ekspertët këshillojnë që këtë vitaminë ta konsumoni shumë gjatë dimrit, si për të humbur në peshë ashtu edhe për shëndet më të mirë e organizmën më rezistent.

Ushqimet e pasura me vitaminë A

Ndër burimet më të pasura me këtë vitamin është mëlçija e viçit, pureja e kungullit, patatet e ëmbla, karotat, spinaqi, qumështi, brokoli apo pjepri gjatë verës.

Mundohuni që këto ushqime t’i përfshini sa më shumë në dietën tuaj të përditëshme për të parë rezulate të jashtëme dhe të brendëshme në trupin tuaj.

Një burrë ka humbur jetën pak minuta më parë në një aksident tragjik rrugor.

Ngjarja ndodhur sot, rreth orës 09.30, në rrugën dytësore të fshatrave Kurdari-Suç, raporton noa.al.

Policia tha se shtetasi Ergys Selimi 19 vjeç, teksa drejtonte automjetin e tij, ka aksidentuar shtetasin Leonard Doçi, 41 vjeç (këmbësor).

Burri, si pasojë e dëmtimeve të marra, ka humbur jetën në spital.

Drejtuesi i automjetit është shoqëruar në Komisariat, për veprime të mëtejshme, ndërkohë grupi hetimor po punon për zbardhjen e shkaqeve të aksidentit.

miljarët e tij të alarmuar dhe shqetësuar u bëjnë apel qytetarëve për gjetjen e të riut, i cili për herë të fundit është parë në zonën e Paskuqanit, aty ku është edhe banues

Tiranë – Një 19-vjeçar është në kërkim që prej dy ditësh tashmë në kryeqytet.

Familjarët e tij të alarmuar dhe shqetësuar u bëjnë apel qytetarëve për gjetjen e të riut.

Djali, për herë të fundit është parë në zonën e Paskuqanit, aty ku është edhe banues.

Të gjithë banuesit në Paskuqan, Tiranë por jo vetëm, nëse e shihni 19-vjeçarin në foto mund të kontaktoni në numrat e telefonit:

+355695826284 ose 0682236265, për të bërë të mundur gjetjen e tij.