ismail kadare – JiL.al | Informohu – Frymëzohu – Jeto i Lumtur

“Armiku mbetet armik, edhe i vdekur qoftë”.

Editor — Wed, 03 Apr 2024 18:47:29 +0000

“Popujt, librat e tyre të mëdhenj, me gjak zakonisht i kanë larë.”

“Ata që shpikën shpejtësinë reaktive, larg Atdheut sigurisht do kenë qenë ndonjëherë!”

“Armiku mbetet armik, edhe i vdekur qoftë.”

“Ka gjithmonë kohë që njerëzit të bëjnë diçka për popullin e tyre.”

“Gjuha më e mirë se gjithçka tjetër jep shpesh dritën ose mjerimin e një kohe.”

“Të falësh nuk do të thotë të harrosh.”

“Ne mund të jemi gjithçka, veç një gjë nuk jemi: ajo që kujtoni ju.”

“Dëgjo… Është shumë e vështirë të diskutosh në mbretërinë e idiotëve.”

“Njeriu në jetë ka nevojë për 1 filxhan shkencë, 1 shishe kujdes, dhe 1 oqean durim.”

“Letërsia autentike nuk përputhet me diktaturat. Shkrimtari është armiku natyror i diktaturave.”

“Popujt, librat e tyre të mëdhenj, me gjak zakonisht i kanë larë.”

“Ata që shpikën shpejtësinë reaktive, larg Atdheut sigurisht do kenë qenë ndonjëherë!”

“Armiku mbetet armik, edhe i vdekur qoftë.”

“Ka gjithmonë kohë që njerëzit të bëjnë diçka për popullin e tyre.”

“Gjuha më e mirë se gjithçka tjetër jep shpesh dritën ose mjerimin e një kohe.”

“Të falësh nuk do të thotë të harrosh.”

“Ne mund të jemi gjithçka, veç një gjë nuk jemi: ajo që kujtoni ju.”

“Dëgjo… Është shumë e vështirë të diskutosh në mbretërinë e idiotëve.”

“Njeriu në jetë ka nevojë për 1 filxhan shkencë, 1 shishe kujdes, dhe 1 oqean durim.”

“Letërsia autentike nuk përputhet me diktaturat. Shkrimtari është armiku natyror i diktaturave.”

“Popujt, librat e tyre të mëdhenj, me gjak zakonisht i kanë larë.”

“Ata që shpikën shpejtësinë reaktive, larg Atdheut sigurisht do kenë qenë ndonjëherë!”

“Armiku mbetet armik, edhe i vdekur qoftë.”

“Ka gjithmonë kohë që njerëzit të bëjnë diçka për popullin e tyre.”

“Gjuha më e mirë se gjithçka tjetër jep shpesh dritën ose mjerimin e një kohe.”

“Të falësh nuk do të thotë të harrosh.”

“Ne mund të jemi gjithçka, veç një gjë nuk jemi: ajo që kujtoni ju.”

“Dëgjo… Është shumë e vështirë të diskutosh në mbretërinë e idiotëve.”

“Njeriu në jetë ka nevojë për 1 filxhan shkencë, 1 shishe kujdes, dhe 1 oqean durim.”

“Letërsia autentike nuk përputhet me diktaturat. Shkrimtari është armiku natyror i diktaturave.”

“Popujt, librat e tyre të mëdhenj, me gjak zakonisht i kanë larë.”

“Ata që shpikën shpejtësinë reaktive, larg Atdheut sigurisht do kenë qenë ndonjëherë!”

“Armiku mbetet armik, edhe i vdekur qoftë.”

“Ka gjithmonë kohë që njerëzit të bëjnë diçka për popullin e tyre.”

“Gjuha më e mirë se gjithçka tjetër jep shpesh dritën ose mjerimin e një kohe.”

“Të falësh nuk do të thotë të harrosh.”

“Ne mund të jemi gjithçka, veç një gjë nuk jemi: ajo që kujtoni ju.”

“Dëgjo… Është shumë e vështirë të diskutosh në mbretërinë e idiotëve.”

“Njeriu në jetë ka nevojë për 1 filxhan shkencë, 1 shishe kujdes, dhe 1 oqean durim.”

“Letërsia autentike nuk përputhet me diktaturat. Shkrimtari është armiku natyror i diktaturave.”

Ish-kryehetuesi Qemal Lame: ‘Ismail Kadare në listë’!

Editor — Sat, 25 Nov 2023 18:48:00 +0000

Ish-kryehetuesi Qemal Lame thotë në emisionin “Kjo Javë” në News 24, se në listën për t’u arrestuar ka qenë edhe Ismail Kadare.

“Ismail Kadare ishte personi që do të arrestohej. Ai nuk u arrestua pikërisht për shkak të kontributit që kishte dhenë, por në çdo rast mund të deklrohej i pavlefshëm për interesa të pushtetit.

Të hidhte veprën e Ismailit në kosh do të thotë të hidhje poshtë veprën e Enver Hoxhës. Urdhri ka qenë konkret. Në dosjen hetimore janë dokumentet konkrete të Fiqiret Shehut, Bashkim Shehut dhe Skënder Shehut që akuzojnë Kadri Hazbiun dhe më vonë del përgjegjësia për Mehmet Shehut, Kadri Hazbiut.

Janë dokumente konkrete që akuzohet konkretisht Ismail Kadare. Në librin “Kur hidheshin themelet” ka një faks-mile dhe një nga personat që akuzohej për zgjerim të veprimtarisë armiqësore ishte edhe Ismail Kadare. Hetuesit që kanë pasur këtë çështje, një nga hetuesit mund të pyetet akoma”, tha ai.

Shkolla serbe ndryshon ‘identitet’, nderohet me emrin e shkrimtarit

Jil — Sat, 18 Nov 2023 20:03:31 +0000

Kryetari i Këshillit Kombëtar të Shqiptarëve në Luginë të Preshevës, Nevzat Lutfiu ka njoftuar se shkolla e Bujanovcit do të marrë një emër të ri, duke u njohur si shkolla Ismail Kadare.about:blank

Ndërrohet emri i shkollës në Bujanoc, nga “Desanka Maksimoviç” në “Ismail Kadare” Kuvendi komunal në Bujanoc ka votuar pro ndryshimit të emrit të shkollës fillore së fshatit Bilaç, nga “Desanka Maksimoviç” në emrin e shkrimtarit “Ismail Kadare”.

Kjo u njoftua nga kryetari i Këshillit Kombëtar të Shqiptarëve në Luginë të Preshevës, Nevzat Lutfiu. Ai i falënderoi të gjithë këshilltarët, të cilët votuan pro këtij ndryshim, edhe pse fjalën e fundit tani e ka Ministria e Arsimit.

NJOFTIMI:

“Kuvendi komunal në Bujanoc votoi pro ndryshimit të emrit të shkollës së fshatit Bilaç, nga “Desanka Maksimoviç” në “Ismail Kadare”. I falënderoj të gjithë këshilltarët që votuan për këtë ndryshim. Tani fjalën e fundit e ka Ministria e Arsimit. I bëj thirrje ministres që iniciativën për ndryshimin e emrit ta gjykoj drejt, duke pasur parasysh se propozimi i ri që shkolla të ketë emrin “Ismail Kadare” është një nder edhe privilegj jo vetëm për shkollën dhe lokalitetin, pasi kemi të bëjmë me një shkrimtar të përmasave ndërkombëtare”, ka shkruar Lutfiu.”

Fshati Bilaç është fshati i dytë më i madh shqiptar në Komunën e Bujanocit i banuar me shqiptarë.

Një vajzë..

Jil — Sun, 19 Feb 2023 23:32:34 +0000

Duke të puthur pa të dashur
në shpirt ai ty të plagoi,
buz’përgjakur nga t’kuqt e tu
si vrases tinëz shkoi.

Krenar që ty “të shtiu në dorë”
gjith’ shokve emrin tënd ju tha.
Pran’ gotës birrës për ty folën
në park të dielave ata..

Dhe ti e vetme mbete
bosh mbenë sytë e tu në net bilbilash
si sheshi i shkretë ku porsa ndodhi
një katastrofë automobilash…

Tani, kur shkon rrugës së Dibrës
ata me sy të ndjekin pas.
Dikush me brryl i bie shokut,
-e sheh filanen? e ka pas…

Dhe ti ul koken, shpejton hapin
t’arrish tek shoqja sa me shpejt
të përsërisësh fjalët standart
Ah njëlloj jane te gjithe djemt’.

Te dyja t’ulura pranë radios
do ndizni heshtur një cigar’,
tek supi i saj nën fjalë lajmesh
një çast dremitja do të marr
dhe do të cojë në një rrug’ tjetër
më gjerë, më bukur, dhe me re.

Atje ne sfond fabrikash njerzit
nga këmbet s’do t’u vënë re.
Atje tek ecesh në mes turmash,
në një grup djemsh, ndoshta midis,
dikush me brryl do t’i bjer shokut,
-e sheh filanen? ishim miq…

Ismail Kadare

Ti dhe hëna Ismail Kadare

Jil — Tue, 29 Mar 2022 13:12:18 +0000

Poezi nga Ismail Kadare

“Ti dhe hëna”

Kësaj nate me hënë të vjeshtës
Dola fushës të bredh kuturu.
Retë shtohen me vrap pa reshtur,
Hëna duket aty-këtu.

Porsi vetë mendimet e mia
Po më shtyhem ndër mend më shpesh
dhe pas tyre gjithnjë gjendesh ti
si kjo hënë që duket mes resh.

Hëna shpejt do të zhduket dhe netët
do të mbeten pa të, kurse ti
në ëndërrimet e mia pa jetë
perëndim s’do të kesh kurrsesi.

Ismail Kadare

Jeto I Lumtur.al

Fragment nga Romani “Darka e Gabuar” – Ismail Kadare!

Jil — Mon, 14 Mar 2022 16:29:29 +0000

Tetëdhjetë pengje do ta lajne atë gjak…Ndërsa ne hamë darkë, ata po mblidhen…portë më portë…
Fytyra e të zotit të shtëpisë mbeti e ngurosur. Kishte dëegjuar diçka, po kishte kujtuar se urdhëri do të sprapsej.
Ai donte të klithte, si atëhere në shtratin studentesk, në gjumë, për të shpëtuar nga ky makth. E hapi më në fund gojën, por, në vend të klithmës nxorri vetëm dy fjalë, madje , dhe ato qetësisht:
“Liroi pengjet, Fritz!“
Në tryezë gjithçka u nguros.

I zoti I shtëpisë e vështroi pikëllueshëm bujtësin.
Liroi pengjet Fritz! Përsëriti. Libera obsides!
Ti guxon?… Një komb në grykë nuk e la kolonelin të vazhdonte.
Ti guxon të më japësh urdhra mua?
Atë frazë e dinin të gjithë përpara se ai ta thoshte.
Shënjat e plagëve u skuqën, pastaj u zbehën mbi fytyrën e tij.
Madje ti guxon ti përsërisësh ato në latinisht?
Ti je I çmemdur Gurameto.
Ti më dhe një urdhër në një gjuhë të vdekur. Ç’kuptim kishte kjo I dashur mik?
Gurametoja tundi kryet në shënjë mohuese, por nuk u kuptua çfarë kthente mbrapsht nga ato që po thuheshin. Oficerët e tjerë mbi tryezë po ndiqnin me sy të çakëritur atë që po ndodhte. Duart e tyre herë pas here kalonin nga revolverët te gota e shampanjës e anasjelltas.
Koloneli qëndroi ca çaste i menduar. Pastaj piu shampanjë. Ti më kërkove të liroj pengjet, tha me zë të qetë. Jepmë arsye!
Janë të pafajshëm u përgjigj doktori. S’kam tjetër.
Koloneli u përgjigj se portat zgjidheshin sin ë çdo vend tjetër, një në dhjetë.Si zgjidheshin ato porta mos vallë mbi ato ishte shkruar faji?
Doktor Gurameto, ti që po kërkon atë që po kërkoj edhe unë, drejtësi, më dëgjo! Kush e qëlloi pararojën time? Më jep fajtorët të të jap pengjet. Aty për aty. Menjëherë të jap fjalën të jap besa e Lek Dukaxhin.
Gurametoja bëri jo me krye, por pa krenari . S’mundem, tha. Edhe të dua s’mund. Nuk I di emrat, tha Gurametoja, se emra s’kanë.
Oh, jo. Ti mahitesh mua.
Nuk mahitem Fritz. Ata s‘kanë emra. Kanë vetëm nofka.
Orët kalojnë.
Te sheshi I Bashkisë , në terr, dyzet pengjet e mbetur dridheshin nga e ftohta. Midis tyre më i ngrirë se të gjithë është hebreu Jakoel. Matet të thotë: dorrëzomëni mua, shpëtoni ju, por nofulla s’i bindet. Rreth tij është heshtje dhe qetësi. Eshtë hera e parë që pas kaq vitesh, kombëtaristë, mbretërorë e komunistë, ata që për çdo gjë janë kundër, janë në një mendje për hebreun. Jakoelit i vjen të qajë por as lot s‘ka.
Ndërkaq dhe njëri dhe tjetri janë të pikëlluar. Koloneli ngrihet vetë për të ndëruar pllakën e gramafonit. Ai vë „ Vajzën dhe vdekjen“ e Shubertit dhe të gjithë e kuptojnë se nuk ka më shpresë. Dhe kjo vazhdon gjatë shumë gjatë, shume gjatë, në pritje të breshërisë të mitrolozave…
Këndojnë gjelat e parë, ata që, siç besohet,dëbojnë fantazmat.
Befas pas një murmurime të gjatë vesh më vesh midis doktorit dhe kolonelit, gjendja ndryshon.
Askush nuk mund të spjegojë ç’ka ndodhur dhe përse koloneli Fritz von Schëabe, mbajtës i Kryqit të hekurt, pasi merr frymë thellë, jep urdhërin për lirimin e pengjeve. Jo një pjesë po, krejt.

Jeto I Lumtur

Një Vajzë…. Poezi Nga “Ismail Kadare”

Jil — Tue, 15 Feb 2022 21:27:30 +0000

Duke të puthur, pa të dashur
Në shpirt ai ty të plagoi
Buzëpërgjakur nga të kuqtë e tu,
si vrasës tinëz shkoiKrenar që ty “të shtiu në dorë”
Gjith’ shokëve emrin tënd ua tha.
Pranë gotës së birrës për ty folën
në park, të dielave ata.Dhe ti e vetme mbete, bosh
mbenë sytë e ty në net bilbilash
Si sheshi i shkretë, ku posa ndodhi
Një katastrofë automobilash.

Tani kur shkon Rrugës së Dibrës
Ata me sy të ndjekin pas
Pataj me bërryl i bien shokut
“E sheh filanen? E ka pas…”

Dhe ti ul kokën shpejton hapin
T’arrish tek shoqja sa më shpejt
Të përsërisësh fjalët standart:
“Ah, njëlloj janë të tërë djemtë”

Të dyja t’ulura pranë radios
Do ndizni heshtur një cigare
tek supi i saj, nën fjalë lajmesh
një çast dremitja do të t’marrë

Dhe do të të çojë tek një rrugë tjetër
M’e gjerë, m’e bukur dhe më e re
Atje në sfond fabrikash, njerëzit
Nga kembët s’do të të venë re.

Atje ku t’ecësh midis turmash
Në një grup djemsh, ndoshta midis
Dikush me brryl do t’i bjerë shokut:
“E sheh filanen? Ishim miq…”

Jeto I Lumtur

Ti ishe për mua

Jil — Sat, 12 Feb 2022 16:17:05 +0000

Ti ishe për mua; Ismail Kadare

Ti ishe për mua e pamposhtur si Troja
Troja që unë dot s’e pushtoja.
Ti ishe për mua e pakuptueshme,
Më e pakuptueshme se mbishkrimet etruske.

Vetëm në ëndrra, ah, në ëndrra
T’i përqafoja flokët e dendura.
Gaz më shumë ndjeja tek të pushtoja
Se gjithë grekët kur ra Troja.

Vetëm në ëndrra m’ishe e kuptueshme,
Ti, e shtrenjta ime etruske.

Ismail Kadare

Jeto I Lumtur

“Motiv I Përjetshëm”- Poezi Nga Ismail Kadare…

Jil — Sun, 23 Jan 2022 16:30:07 +0000

O kjo an’ e lumit
Ka bilbila shume
Pritme, bandill, pritme
Jame vogel shume!

Fusha na ben lule,
Mali ben fortune,
Prtime bandill, pritme,
Sa te rritem une.

C’u dehen bilbilat,
M’erdh koha dhe mua
Merrme, bandill, merrme,
Ne krahet e tua.

Fushes mbledhim lule,
Malit thithim shqote,
Po ç’na duhet tjeter,
Valle ne ket’ bote?

Ikne zogjt’ e vane,
Bilbilat seç heshten
Ngrohme, bandill, ngrohme,
Se na zuri vjeshta.

Maln’ e mbuloi bora
Fushes lulet rane
Sa shpejt fryu kjo jete,
Vall’ ne enderr e pane!

Jeto I Lumtur

Fragment Nga Romani..”Prilli I Thyer” -“Nga Ismail Kadare “

Jil — Mon, 17 Jan 2022 20:50:15 +0000

Kishte disa orë që ecte pa pushim dhe i dukej se nuk po ndiente lodhje, përveç një mpirje te gjunjët. Vazhdonte të curiste shi, por pikat ishin më të rralla, si-kur dikush të kishte bërë një tëharrje në rrënjët e re ve. Gjorgu ishte i sigurt se kishte dalë nga krahina e tij dhe ecte nëpër një krahinë tjetër. Pamja ishte pothuaj-se po ajo: maie që ngriheshin prapa supit të njëri-tjetrit me një kureshtje të ngrirë dhe katundthe që ngjanin si të pagojë. Përballë tij po vinte një grup i vogël malëso-rësh dhe ai pyeti se a ishte larg kulla e Oroshit dhe a ishte në rrugë të drejtë për atje. Ata i thanë se rrugën e kishte mire, por, në qoftë se donte të mbërrinte atje pa rënë nata, duhej të shpej tonte. Ndërsa i flisnin, ata shikonin me bisht të syrit shiritin e zi të mëngës së tij dhe, sic duket, për shkak të atij shiriti, i përsëritën dhe një herë se duhej të shpejtonte.

Do të shpejtoj, do të shpejtoj, tha me vete Gjorgu me një farë hakërrimi. Mos u bëni merak, do të arrij ta paguaj taksën pa rënë nata. Pa e kuptuar as vetë pse, për shkak të hakërrimit të befasishëm, apo thjesht për të vënë në vend këshillën e udhëtarëve të panjohur, ai kishte shpejtuar vërtet hapat. Tani ishte vetëm “fare në rrugë, nëpër një pllajë të ngushtë, plot gjurmë rrëkesh të vjetra që, kushedi pse, nuk ngjalleshin më as në një dite të tillë shiu. Gjithçka përreth ishte e shkretë dhe e lënë djerr. Atij iu duk se dëgjoi hungërimën e një bubullime të largët dhe ngriti kokën. Një avion -i vetmuar fluturonte ngadalë midis reve.

Një copë herë, krejt i mrekulluar, ai ndoqi me sy i’luturimin e tij. E kishte dëgjuar se mbi krahinën fqinje kalon te një herë në jave aeroplani i pasagjerëve, që lidh-te Tiranën me një shtet të huaj, tutje në Evropë, mirëpo nuk e kishte pare kurrë. Kur avioni u zhduk midis re ve, Gjorgu ndjeu një dhembje në qafë dhe vetëm atëherë e kuptoi se ai e ki-shte ndjekur një copë herë të gjatë fluturimin e tij. Avio-ni la prapa vêtes një boshësi të madhe dhe Gjorgu pa-dashur psherëtiu. Ai ndjeu befas uri. Kërkoi me sy rreth e rrotull ndonjë trung peme apo ndonjë gur ku mund të ulej për të ngrënë copën e bukës dhe gjizën që kishte marrë me vete për rrugë, por nga të dyja anët e rrugës ishte vetëm djerrina me gjurmët e rrëkeve dhe asgjë tjetër. Të eci dhe pak, tha me vete. Dhe vërtet, pas një gjysmë ore dalloi që larg çatinë e një hani. E bëri gati me vrap rrugën gjer te porta e tij, qëndroi një grime te pragu, pastaj hyri brenda.

Ky ishte një han i zakonshëm, si gjithë bujtinat e malësisë, me pullaz shumë të pjerrët për të rrëshqitur dëbora, me erë kashte, me kthinë të madhe të përbashket dhe pa ta-belë. Anash një tryezë të gjatë prej dru lisi plot shenja të djegurash, mbi ca ndenjëse të gdhendura po prej dru lisi, ishin ulur ca bujtës. Dy prej tyre kishin përpara nga një vorbë me fasule dhe po hanin me shpejtësi. Një tje-tër kishte vënë kokën midis duarve dhe vështronte dho-gat e tryezës me ca sy të humbët. Ndërsa po ulej në një nga ndenjëset boshe, Gjorgu ndjeu tytën e pushkës t’i prekte dyshemenë dhe e hoqi armën nga supi. Ai e vuri atë midis gjunjëve, pastaj, me një lëvizje të qafës, rrëzoi mbi shpinë kapuçin e qullur të xhokes.

Pas kurrizit ndjeu praninë e njerëzve të tje-rë dhe vetëm atëherë vuri re se në të dyja anët e shkallës që të conte në katin e dytë, të ulur mbi lëkurçe të zeza dhe mbi torba prej leshi, rrinin malësorë të tjerë. Disa prej tyre, ashtu të mbështetur sic qenë pas mûrit, hanin bukë misri me gjizë. Gjorgu u mat të ngrihej nga tryeza dhe ashtu si ata të nxirrte nga torba buken dhe gjizën e vet, por në atë çast era e fasuleve i ngacmoi hundc’n dhe ai ndjeu një dëshirë të papërmbajtshme për të ngrënë një pjatë fasule të nxehta. I ati i kishte dhënë një grosh, për ta pasur për çdo rast gjatë udhës, por Gjor-gu vetë nuk e kishte të qartë nëse mund ta prishte vërtet groshin, apo duhej ta kthente në shtëpi të pathyer. Ndërkaq hanxhiu, që Gjorgu gjer atëherë nuk e kishte vënë re, se nga mbiu përpara tij.

— Për në kullën e Oroshit? — pyeti ai.

— Nga vjen?

— Nga Brezftohti.

— Atëherë duhet të kesh uri. Do gjësendi? Ishte një hanxhi i hollë e shtrembanik, pa dyshim hileqar, mendoi Gjorgu, sepse, ndërsa po i thoshte «do gjësendi», në vend që ta vështronte në sy, i shikonte shenjën e zezë në mëngë, sikur t’i thoshte: ti që po shkon të paguash pesëqind groshë për vrasjen që ke bërë, s’bëhet kiameti po t’i prishësh nja dy në hanin tim.

— Do gjësendi? — përsëriti pyetjen hanxhiu, duke i hequr më në fund sytë nga mënga e Gjorgut, por pa i përqendruar mbi fytyrën e tij, por diku anash, në kra-hun e kundërt.

— Një tas fasule, — tha Gjorgu.

— Sa kushton? Buken e kam vetë.

Ai e ndjeu që po skuqej, por ishte. i detyruar ta bënte pyetjen. Për asgjë në bote nuk do të cenonte parët e taksës së gjakut.

— Një çerek groshi, — tha hanxhiu.

Gjorgu mori frymë i lehtësuar. Hanxhiu i ktheu shpinën dhe, kur erdhi prapë me tasin e drunjtë të fa-suleve në dore, ndërsa po ia vinte atë përpara, Gjorgu vuri re se ai ishte i vëngër. Si për të harruar gjithçka, Gjorgu uli kokën mbi tasin e fasuleve dhe nisi të hante me shpejtësi.

— Do një kafe? — i tha hanxhiu, kur erdhi të merrte tasin bosh.

Gjorgu e pa në sy si i trullosur. Sytë e tij dukej si-kur thoshin: mos më merr më qafë, o bujtinar. Une kam vërtet pesëqind groshë në qese, por më mire do të jepja kokën (o zot, tha ai me vete, po koka ime pikërisht kaq do të kushtojë pas… tridhjetë ditësh, madje jo pas tridh-jetë, por njëzet e tetë ditësh), pra më mire do të jepja… para kohe… kokën, sesa një grosh nga qesja e kullës së Oroshit. Por hanxhiu, sikur ta kishte kuptuar ç’bluante në mend je, shtoi:

— Është fare lire, dhjetë qindarka.

Gjorgu bëri «po»- me kokë, me një farë padurimi. Hanxhiu, duke lëvizur shtrembtazi midis ndenjëseve dhe tryezës, diçka hoqi prej saj, diçka solli, pastaj u zhduk përsëri për të ardhur më në fund me filxhanin e kafesë në dore.

Gjorgu ishte akoma duke rufisur kafenë, kur në han hyri një grumbull i vogël burrash. Nga trazimi që shkaktoi hyrja e tyre, nga kthimi i kokave të njerëzve dhe nga mënyra se si hanxhiu shtrembaluq u doli për-para, ai e kuptoi se të porsaardhurit duhej të ishin nje-rëz të njohur në krahinë. Njëri prej tyre, ai që ecte mi-dis, ishte një burrë jashtëzakonisht i shkurtër, me një fytyrë të ftohtë, të bardhë. Pas tij ecte një njeri veshur qytetarçe në një mënyrë krejt të çuditshme, me një xha-ketë me katrorë dhe me pantallona-qillota të futura në çizme. I treti kishte një fytyrë nga ato që mospërfillja duket sikur ua rrumbullakos tiparet, dhe sytë ua bën si të ujshëm. Megjithatë u kuptua menjëherë, se vëmendja e të gjithëve u përqendrua te burri i shkurtër.

Ali Binaku, Ali Binaku», dëgjoi Gjorgu të pëshpë-ritej përreth. Ai vetë shqeu sytë, sikur të mos e besonte se ndodhej në një han me shkoqitësin e famshëm të ka-nunit, emrin e të cilit e kishte dëgjuar qysh në vegjëli.

Hanxhiu, duke lëvizur shtrembtazi, i priu grupit të vogël në kthinën fqinje, të caktuar, me sa duket, për bujtësit më të nderuar.

Njeriu i shkurtër shqiptoi nëpër dhëmbë një për-shëndetje për të gjithë dhe, pa kthyer kokën as djathtas as majtas, eci pas hanxhiut. Ndihej menjëherë që ai ishte i ndërgjegjshëm për famën e vet, mirëpo kjo, për çudi, nuk i shoqërohej me ndonjë shenjë kapadaillëku, gjë e zakonshme sidomos për njerëzit e shkurtër, kur bëhen të famshëm. përkundrazi, në lëvizjet e tij, në fytyrën, e si-domos në sytë, kishte një lodhje të qetë.

Jeto I Lumtur