Kahlil Gibran – JiL.al | Informohu – Frymëzohu – Jeto i Lumtur

Fëmijët tuaj nuk janë fëmijët tuaj Kahlil Gibran

Jil — Wed, 20 Apr 2022 10:38:23 +0000

Fëmijët tuaj nuk janë fëmijët tuaj

Ata janë djemtë dhe vajzat e jetës

Që premton për ta,

Pse janë me ju, nuk ju takojnë juve,

U jepni dashuri, por jo mendimet tuaja,

Ata kanë të tyret,

Mund të kufizoni trupat, por jo shpirtrat e tyre,

Sepse ata burojnë nga shtëpitë e së nesërmes,

Atje ku ju nuk mund të arrini, madje as në ëndërr.

Mundohuni të bëheni si ata,

Por mos kërkoni që ata të bëhen si ju,

Jeta nuk shkon mbrapa, as nuk gënjen.

Ju jeni harku prej të cilit fëmijët tuaj,

Si shigjeta të gjalla, hidhen në ardhmëri.

Ndërsa Shigjetari sheh shenjën

në rrugën e përjetshme

Ai ju lëmon me pushtetin e vet,

Le të jetë kjo kënaqësi për ju,

Sepse Ai do shigjetën që fluturon,

Dhe harkun që është i qëndrueshëm.

Kahlil Gibran

Jeto I Lumtur.al

Miku im Kahlil Gibran

Jil — Fri, 08 Apr 2022 22:46:55 +0000

Miku im

Miku im, unë nuk jam ç’dukem. Dukja është veçse rrobë që vesh, – një rrobë e thurrur me kujdes që të më mbrojë nga pyetjet e tua dhe ty nga braktisja ime.
“Unë” në mua, miku im, strehohet në shtëpinë e heshtjes, dhe atje do të qëndrojë përgjithmonë, i padallueshëm, i paafrueshëm.
Unë nuk dua të bëj të besosh në çfarë ata si më zësh besë në çfarë bëj, se fjalët e mia s’janë veçse mendimet e tua të zëshme dhe bëmat e mia shpresat e tua në veprim.
Kur ti më thua “po fryn erë e lindjes”, unë them “ëhë, erë e lindjes po fryn”; se unë nuk dua që ti ta dish se mendja ime nuk rreh në erën por në detin.
Ti nuk m’i kupton mendimet detare, e, si nuk dua të ti bëj të kuptueshme. Unë në det dua të jem vetëm.
Kur është ditë me ty, miku im, është natë me mua; e megjithatë atje unë flas për dallgën e mesditës që vallëzon mbi kodrën dhe hijen e purpur që vidhet udhës këtu luginës; që ti të mos e dëgjosh këngën e territ tim si ti shoh flatrat e mia të rrahin kundër yjeve; unë kënaqem që ti as mos i shoh si dëgjosh. Unë me natën dua të jem vetëm.
Kur ti ngjitesh në Parajsën tënde unë zbres në Ferrin tim, – dhe atëhere kur ti më quan përtej humnerës të paurë “bashkëudhëtari im, shoku im,” unë ta kthej ty “shoku im, bashkëudhëunëtari im,” tim. Flaka do të djegë shikimin dhe tymi do të mbushë flagrat. Dhe unë e dua Ferrin tim aq pak të le ty ta vizitosh. Unë në Ferr dua të jem vetëm.
Ti dashuron të Vërtetën, të Bukurën dhe Drejtësinë; dhe unë për tënd them se është mirë dhe të dashurosh këtë gjë. Por në zemrën time unë qesh me dashurinë tënde. Megjithatë unë nuk dua të ma shohësh të qeshurën. Unë dua të qesh vetëm.
Miku im, ti je i mirë, i kujdesshëm dhe i ditur; cuq, ti je i gri – dhe unë, gjithashtu, flas me ty me ditur dhe përkujdesje. Megjithatë unë jam i çmendur. Por unë e maskoj çmendurinë time. Unë dua të jem i çmendur vetëm.
Miku im, ti nuk je miku im, por si të bëj ta kuptosh? Rruga ime nuk është rruga jote, por ne ecim tok, dorë për dore …

Kahlil Gibran

Jeto I Lumtur.al

Këngë dashurie Kahlil Gibran

Jil — Mon, 21 Mar 2022 21:00:17 +0000

Këngë dashurie; Kahlil Gibran

Një poet dikur shkroi një këngë dashurie e cila qe e mrekullueshme. Ai shkroi disa kopje të saj dhe ua dërgoi miqve dhe të njohurve të tij, burra dhe gra, madje, ai nuk harroi ta dërgonte atë edhe tek një grua e re që e kishte parë vetëm një herë, e cila banonte pas kodrave.Pas një ose dy ditësh erdhi një lajmëtar nga ajo gruaja e re dhe solli një letër. Në letër ajo kishte shkruar: – Më lejoni t’ju siguroj, unë jam prekur thellë nga kënga e dashurisë që më keni shkruar. Ejani tani dhe takoni tim etin dhe time ëmë, dhe ne do të marrim masat e kërkuara për fejesën. Poeti shkroi përgjigjen e letrës dhe në të iu gjegj: Mikja ime, ishte veçse një këngë dashurie nga zemra e një poeti, e kënduar nga çdo burrë për çdo grua.Dhe ajo i shkroi përsëri, duke i thënë: – Hipokrit dhe gënjeshtar me fjalë! Nga kjo ditë deri në ditën e arkivolit tim unë do të urrej të gjithë poetët për shkakun tuaj.

Kahlil Gibran

Jeto I lumtur.al

KUR DASHURIA TË FTON

Jil — Sun, 20 Feb 2022 23:17:51 +0000

KUR DASHURIA TË FTON

“Kur Dashuria të fton, ndiqe, vetëm dije se rrugicat e saj janë të pjerrëta dhe të ngushta.

Kur krahët e saj të përqafojnë, dorëzohu, vetëm dije se shpata që gjendet e fshehur midis pendëve të saj mund të të lëndojë.

Nëse të flet, besoje, vetëm dije së zëri i saj mund të përhapë ëndrrat e tua sikurse era e veriut që e shkatërron kopshtin tënd.

Pasi ashtu sikurse Dashuria të kurorëzon, kështu edhe do të të kryqëzojë. Ashtu sikurse të shërben për rritjen tënde, shërben edhe për krasitjen tënde.
Dhe sikurse ngjitet deri në majën tënden dhe të përkëdhel degët e tua më të buta, të cilat dridhen para Diellit, kështu zbret deri tek rrënjët e tua dhe trondit ngulitjen e tyre tek dheu.”

Kahlil Gibran

Jeto I Lumtur