E gjithë jeta është

Një keqkuptim i madh

Lind pa dashur të lindësh

Në një vend që s’do

Në një kohë që s’do

Kur ata që të ngjizën

As që mendonin për ty.

Kur rritesh

Të mësojnë atë që s’do të mësosh

Të japin të hash

Ato që s’të hahen

E të bëjnë të thuash

Ato që s’të thuhen.

Botën e gjen të kënaqur

Si një derr grazhdi

Dhe çdo përpjekje për ndryshim

Shkakton hungërima kundërshtuese.

E kërkon lirinë

Si shiun në shkretëtirë

Dhe kur e njeh atë

Sheh se është më profesionistja prostitutë

Kurdoherë ta jep atë që do

Atëhere kur s’të duhet

Dhe ta mohon kur ke epsh

Po asnjë grosh në xhep.

Përpiqesh të bësh ujdi me botën

Teksa përjetësisht

Lufton me veten tënde

Për qëllimin pse ke ardhur

Te kjo botë

Kështu siç je.

Në fund

Vdes pa dashur të vdesësh

Në një kohë kur s’do doje të vdisje

Nga një vdekje që s’do doje

Të ishte ashtu

Duke përcjellë keqkuptimin

Si stafetë të zymtë monotone

Te të tjerët që lindën pas teje.

Betim Muço

Jeto I Lumtur.al