Ish një vajzë e ish një djalë,
vajza e donte e djali e donte,
po Shkumbini i madh me valë
i kish ndarë e s’i bashkonte.

Dhe thërrisnin: O o o, të dua!
po kjo klithmë e lashtë fjalësh
u dëgjohej: Jooo, s’të dua!
nëpër thashetheme valësh.

E humbisnin të dy shpresën
e shpresonin prap më tepër,
siç humbet dhe drita vesën
dhe e gjen mëngjesin tjetër.

Ooo, të duuaa, nisej fjala,
Jooo, s’të duuaa, mbërritne zallit,
vajza thosh: Më piftë vala!
Të përpiftë!, i vinte djalit.

Bot me buzë, bot me duar
anës dallgëve ndërkryer,
herë për jetë dashuruar,
herë për vdekje të zhgënjyer.

Hidhnin fjalën ta kalonin,
shprishej porsi plisi i kumit,
hidhnin gurin të qëllonin,
binte mu në mes të lumit.

Një çast lumi s’ish më lumë
mes dy brigjeve të mallit
dhe u bind e ra në gjumë
dhe u hap e fjeti zallit.

Rendi vajza e rendi djali
sa u ngrit një erë e marrë,
që rrëzoi shkëmbinj nga mali
e një breshër që s’ish parë.

Zgjatën duar, vunë gurë,
shtruan dhimbjet që nuk thuhen
gjer mbi lumë u bënë urë,
të kalojnë ata që duhen.

Koci Petriti

Jeto I Lumtur.al