Një burrë punonte çdo ditë në një fabrikë peshqish të ngrirë.

Një mbrëmje, teksa po mbaronte turnin, hyri në dhomën e ftohtë. Papritur, dera u mbyll pas tij.

Ai thirri me gjithë forcën e zërit, por askush nuk e dëgjoi – të gjithë kishin ikur.

Ishte i bllokuar, i dënuar të shuante jetën në akullin e heshtur.

Orët kalonin, shpresa po shuhej… derisa befas dera u hap.

Ishte roja i fabrikës, që i shpëtoi jetën.

I habitur, drejtori e pyeti rojën:

— Si e dite që dikush ndodhej aty brenda?

Roja buzëqeshi dhe tha:

— Çdo ditë, ky njeri është i vetmi që më përshëndet me një buzëqeshje dhe më pyet si jam.

Sonte, kur po mbyllja portën, më mungoi zëri i tij.

Atëherë kuptova se diçka nuk shkonte… dhe shkova ta kërkoja.

Një fjalë e mirë, një përshëndetje e thjeshtë, një buzëqeshje e sinqertë…

Mund të mos kushtojnë asgjë, por vlejnë më shumë se ç’mund të imagjinojmë.

Ato ngrohin zemra, lënë gjurmë… dhe ndonjëherë, shpëtojnë jetë.