“Gjysh pse zihen burrat?” I moshuari me sy të kthyer nga dielli, duke perënduar ditën, i cili po humbiste betejën me natën, foli me zë të qetë: “herët a vonë çdo njeri thirret për ta bërë. Për çdo njeri ka gjithmonë një betejë që pret të bëhet, të fitohet ose të humbet. Sepse përplasja më e egër është ajo që ndodh mes dy ujqërve”. “Çfarë ujqërsh, gjysh?” “Ato që çdo njeri mbart brenda vetes”.

Fëmija nuk mund ta kuptonte.
Priti që gjyshi të thyente momentin e heshtjes që kishte lënë të binte mes tyre, ndoshta për të ndezur kureshtjen e tij. Më në fund, plaku që kishte brenda vetes mençurinë e kohës, rifilloi me tonin e tij të qetë. “Ka dy ujqër në secilin prej nesh. Njëri është i keq dhe lulëzon nga urrejtja, xhelozia, inati, krenaria e rreme, gënjeshtra, egoizmi.” Plaku ndaloi përsëri, këtë herë për t’i dhënë një mënyrë për të kuptuar atë që sapo kishte thënë. “Dhe tjetra?” “Tjetri është ujku i mirë. Ai jeton në paqe, dashuri, shpresë, bujari, dhembshuri, përulësi dhe besim: “Fëmija mendoi për një çast për atë që sapo i kishte thënë gjyshi. Pastaj ai shprehu kureshtjen e tij dhe mendoi. “Dhe cili ujk fiton?” Cherokee i moshuar u kthye për ta parë dhe iu përgjigj me sy të pastër. “Ajo që ushqeni më shumë”

Mençuria Cherokee