E bukur,

si në gurin e freskët

të burimit, uji

hap nji vorbull shpërthyese shkume,

ashtu asht buzëqeshja n’ftyrën tande,

bukuroshe.

E bukur,

me duer fine e kambë elegante

si nji kalë i artë,

që kaloron, lule e botës,

kështu t’shoh,

bukuroshe.

E bukur,

me nji fole t’kuqerremtë ngatërrue

n’kryet tand, nji fole

ngjyrë e mjaltës, e trishtë

ku zemra ime rreh e pushon,

bukuroshe.

E bukur,

nuk t’i zë sytë ftyra,

nuk t’i zë sytë toka.

Ka qytete, ka lumenj

n’sytë e tu

atdheu im asht n’sytë e tu,

unë eci nëpër ta,

ata i japin dritë botës

ku unë eci,

bukuroshe.

E bukur,

gjinjtë e tu janë si dy bukë t’bame

prej toke pjellore e hane ari,

bukuroshe.

E bukur,

fundshpina jote

e bani krahun tim si lumë që

kaloi mijra vjet nëpër kurmin tand t’amël,

bukuroshe.

E bukur,

nuk ka asgja si kofshët tua,

ndoshta toka ka

në ndonji vend t’fshehtë

formën e aromën e kurmit tand,

ndoshta në ndonji vend,

bukuroshe.

E bukur, e bukura ime,

zani yt, l’kura jote, thonjtë e tu.

e bukur, e bukura ime,

qenia jote, drita jote, hija jote,

e bukur,

e gjithë kjo asht e imja, e bukur,

e gjithë kjo asht e imja, e imja,

kur ecën apo pushon,

kur këndon apo flen,

kur vuen apo andrron,

gjithmonë,

kur je afër apo larg,

gjithmonë,

je e imja, e bukura ime,

gjithmonë.

(Përktheu nga spanjishtja: Manjola Brahaj)Pablo Neruda- E BUKUR…

E bukur,

si në gurin e freskët

të burimit, uji

hap nji vorbull shpërthyese shkume,

ashtu asht buzëqeshja n’ftyrën tande,

bukuroshe.

E bukur,

me duer fine e kambë elegante

si nji kalë i artë,

që kaloron, lule e botës,

kështu t’shoh,

bukuroshe.

E bukur,

me nji fole t’kuqerremtë ngatërrue

n’kryet tand, nji fole

ngjyrë e mjaltës, e trishtë

ku zemra ime rreh e pushon,

bukuroshe.

E bukur,

nuk t’i zë sytë ftyra,

nuk t’i zë sytë toka.

Ka qytete, ka lumenj

n’sytë e tu

atdheu im asht n’sytë e tu,

unë eci nëpër ta,

ata i japin dritë botës

ku unë eci,

bukuroshe.

E bukur,

gjinjtë e tu janë si dy bukë t’bame

prej toke pjellore e hane ari,

bukuroshe.

E bukur,

fundshpina jote

e bani krahun tim si lumë që

kaloi mijra vjet nëpër kurmin tand t’amël,

bukuroshe.

E bukur,

nuk ka asgja si kofshët tua,

ndoshta toka ka

në ndonji vend t’fshehtë

formën e aromën e kurmit tand,

ndoshta në ndonji vend,

bukuroshe.

E bukur, e bukura ime,

zani yt, l’kura jote, thonjtë e tu.

e bukur, e bukura ime,

qenia jote, drita jote, hija jote,

e bukur,

e gjithë kjo asht e imja, e bukur,

e gjithë kjo asht e imja, e imja,

kur ecën apo pushon,

kur këndon apo flen,

kur vuen apo andrron,

gjithmonë,

kur je afër apo larg,

gjithmonë,

je e imja, e bukura ime,

gjithmonë.

Pablo Neruda

Jeto I Lumtur.al

me sëpatë

dhimbja me ka goditur,

por ëndrra

kaloi duke u lare si uje i erret

gurë të përgjakur.

Sot jam përsëri gjallë.

Përsëri

Unë ngrihem,

gjatë gjithë jetës,

mbi supet e mia.

Oh jetë, xham i pastër,

papritur

ti mbushesh

me ujë të ndyrë,

e veres se vdekur,

e agonisë, e humbjes,

prej cobwebs tmerrshme,

dhe shumë besojnë

se ajo ngjyra e ferrit

do të mbash përgjithmonë.

Nuk eshte e vertete.

Kaloni një natë të ngadaltë

kalon një minutë e vetme

dhe gjithçka ndryshon.

Mbush

transparenca

kupa e Jetës.

Punë e gjërë

ai po na pret

Pëllumbat lindin me një goditje të vetme.

vendoset drita në Tokë.

Jeta, të varfërit

poetë

ata menduan se ke hidhur,

ata nuk kanë dalë me ty

nga shtrati

me erën e botës.

Ata morën goditjet

pa ju kerkuar,

ata shpuan

një vrimë e zezë

dhe ata ishin nën ujë

në zi

Nga një pus i vetmuar

Nuk është e vërtetë, jeta

ju jeni

e bukur

si ai qe dua

dhe midis gjinjve keni

erë nenexhiku.

Gjatë gjithë jetës,

ju jeni

një makinë e plotë,

tingull lumturie

butë, butësi

të vajit delikat.

Gjatë gjithë jetës,

ti je si nje vresht:

ju e vlerësoni dritën dhe e shpërndani atë

shndërrohet në një grumbull.

ai që të mohon

çfarë pret

një minutë, një natë,

një vit i shkurtër ose i gjatë,

të largohen

e vetmisë së tij të gënjyer,

për të kërkuar dhe për të luftuar, mblidhen

duart e tij në duar të tjera,

mos i birësoni ose lajkatoni

te mjerimi,

për ta refuzuar atë duke dhënë

forma e murit,

si gurëgdhendës,

që e prenë mjerimin

dhe të bëhet me të

pantallona

Jeta na pret

të gjithëve

ato që duam

e egër

era e detit dhe nenexhikut

që ajo ka në mes të gjinjve të saj ”.

Pablo Neruda

Jeto I Lumtur

Eshtë e ndaluar të qash pa mësuar,të zgjohesh në mëngjes pa ditur çfarë të bësh të Kesh frikë nga kujtimet e tua.

Eshtë e ndaluar të mos u buzëqeshësh halleve, të mos luftosh për atë që beson dhe të heqësh dorë, nga frika.Të mos përpiqesh të bësh realitet ëndrrat e tua.

Eshtë e ndaluar të mos tregosh dashurinë tënde, të bësh që të tjerët të paguajnë për humorin tënd të keq.

është e ndaluar të braktisësh miqtë, të mos mundohesh të kuptosh ata që të rrethojnë dhe t’i telefonosh vetëm kur ke nevojë për ta.

Eshtë e ndaluar të mos jesh vetvetja para njerëzve, të Shtiresh para njerëzve që nuk të interesojnë, Të jesh i sjellshëm vetëm me ata që kujtohen për ty, të harrosh të gjithë ata që të duan.

Eshtë e ndaluar të mos bësh gjëra për veten tënde, Të kesh frikë nga jeta dhe kompromiset e saj,Të mos jetosh çdo dite sikur të ishte fryma jote e fundit.

Eshtë e ndaluar të ndjesh mungesën e dikujt pa u gëzuar,Të harrosh sytë dhe të qeshurën e tyre vetëm sepse rrugët tuaja kanë pushuar së takuari.Të harrosh të kaluarën dhe ta bësh të paguajë për të tashmen.

Eshtë e ndaluar të mos përpiqesh të kuptosh njerëzit, të mendosh se jeta e tyre vlen më pak se e jotja, të mos besosh se gjithësecili mban rrugën e vet në duart e veta.

Eshtë e ndaluar të mos krijosh historinë tënde, të mos kesh as edhe një moment për njerëzit që kanë nevojë për ty, të mos e kuptosh se atë që jeta ta jep, në po të njëjtën mënyrë mund edhe të ta heqë.

Eshtë e ndaluar të mos kërkosh lumturinë tënde, të mos e jetosh jetën duke menduar pozitivisht, të mos mendosh se vetëm mund të përmirësohesh, të mos ndjesh se, pa ty, kjo botë nuk do të ishte e njëjtë.

Të mos mendosh se kjo botë nuk do të ishte e njëjtë pa ty.

Pablo Neruda

Jeto I Lumtur.al

Askush nuk na pa sonte dorë për dorë
teksa mbrëmja e kaltër mbulonte botën.

Nga dritarja pashë
harenë e perëndimit tej maleve të largëta.

Herë-herë, si monedhë
më ndriçonte një copëz diell mes duarve.

Të ndërmendja me shpirtin e ndryrë
në atë trishtim që ti ma njeh.

Ku ishe ti atëherë?
Mes cilësh njerëz?
Çfarë thoshe?

Pse më rrok befas gjithë dashuria
kur i trishtuar jam dhe larg të ndiej?

Më ra nga duart libri që lexoj ngaherë muzgjeve
dhe si qen i lënduar bluza m’u struk te këmbët.

Gjithnjë, gjithnjë më largohesh mbrëmjeve
dhe rend drejt muzgut që fsheh statuja.

Pablo Neruda

Jeto I Lumtur

Mos fajëso kurrë askënd,

për asgjë, sepse, thellë-thellë, ke bërë

me jetën tënde krejt çka ke dashur.

Pranoje vështirësinë e të përmirësuarit të vetes

dhe të kurajos për ta ndryshuar atë.

Triumfi i njeriut të vërtetë buron

nga hiri i gabimeve të tij.

Mos u anko kurrë për vetminë tënde,

apo për fatin tënd, përballu kryelartë dhe pranoje.

Në një mënyrë apo në një tjetër,

është pasojë e veprimeve të tua

dhe e bindjes se ti gjithnjë duhet të fitosh.

Mos u hidhëro me dështimin tënd,

as mos fajëso dikë tjetër,

pranoje bash tash, ose do të vazhdosh

të shfajësohesh si një fëmijë.

Kujto se çdo çast është i mirë

për të filluar dhe asnjë s’është

aq i tmerrshëm sa për t’u dorëzuar.

Mos harro se shkak i të tashmes sate

është e shkuara jote, ashtu siç e tashmja

do të jetë shkak i të ardhmes sate.

Mëso nga të guximshmit.

nga të fortët, nga ata që e pranojnë destinin,

nga ai që do të jetojë pavarësisht gjithçkaje.

Mendo më pak për problemet e tua

e më shumë për punën tënde,

dhe problemet e tua, pa i eliminuar, do të vdesin.

Mëso të lindësh nga dhimbja,

të jesh më i madh se ajo,

më i madh se pengesat.

Shihu në pasqyrën e vetes

dhe do të jesh i lirë e i fuqishëm

dhe do të pushosh së qeni kukull e rrethanave,

sepse veç ti je fati yt.

Ngrihu dhe shihe diellin në mëngjes

dhe frymoje dritën e agimit.

Ti je pjesë e forcës së jetës sate,

zgjohu tash, lufto, ec, ji i vendosur

dhe do të triumfosh në jetë.

Mos mendo kurrë për fatin tënd,

sepse fati është pretekst i të dështuarve.

Pablo Neruda

Jeto I Lumtur.al

Pablo Neruda
Jeto I Lumtur.al

Dalëngadalë vdes ai që bëhet skllav i zakonit,

Që përsërit të njëjtat gjëra çdo ditë,

Që nuk ndryshon rrugë,

Që nuk rrezikon,

Që nuk ndryshon ngjyrën e veshjeve,

Që nuk i flet atij që nuk e njeh.

Dalëngadalë vdes ai që nuk përmbys tryezën,

Që është i pakënaqur nga puna,

Që nuk rrezikon sigurinë nga pasiguria për të ndjekur një ëndërr,

Që nuk i lejon vetes asnjëherë në jetë të thyejë rregullat e vendosura,

Dalëngadalë vdes ai që nuk udhëton,

Që nuk lexon,

Që nuk dëgjon muzikë,

Që nuk zbulon hijeshi tek vetja e tij.

Dalëngadalë vdes ai që shpërfill krenarinë e tij,

Që nuk i lë të tjerët ta ndihmojnë,

Që i kalon ditët dukë u qarë për fatin e keq,

Që ankohet për shiun që nuk pushon.

Dalëngadalë vdes ai që i shmanget projektit para se të fillojë,

Që nuk pyet për gjërat që nuk i di, dhe

Që nuk përgjigjet për gjërat që di.

E shmangim vdekjen me doza të vogla,

Duke kujtuar gjithmonë se të jesh gjallë

Kërkon një përpjekje më të madhe

Se thjesht fakti që marrim frymë.

Vetëm durimi i paepur

Do të na bëjë të arrijmë

Lumturinë më të madhe.

Pablo Neruda

Jeto I Lumtur.al

Era më kreh flokët

si një dorë e nënës:

Hap derën e kujtesës

dhe mendimi shkon larg.

Ata janë zëra të tjerë që unë mbaj,

këndimi im është nga buzët e tjera:

në grotto tim të kujtimeve

ka një qartësi të çuditshme!

Frutat e tokave të huaja,

valët blu të një deti tjetër,

dashuritë e burrave të tjerë, hidhërimet

që nuk guxoj ta kujtoj.

Dhe era, era që më kreh flokët

si një dorë e nënës!

E vërteta ime humbet natën:

Nuk kam natë apo të vërtetë!

Shtrirë në mes të rrugës

ata duhet të më shkelin për të ecur.

Zemrat e tyre kalojnë nëpër mua

i dehur me verë dhe duke ëndërruar.

Unë jam një urë e palëvizshme midis

zemrën dhe përjetësinë tënde.

Po të vdisja papritur

Nuk do të ndaloja së kënduari!

Pablo Neruda

Jeto I Lumtur

Te dua ketu.

Në pishat e errëta era shpërbëhet vetë.

Hëna digjet mbi ujërat endacakë.

Ata shkojnë në të njëjtat ditë duke ndjekur njëri-tjetrin.

Mjegulla shpaloset në figura vallëzimi.

Një pulëbardhë argjendi rrëshqet nga perëndimi i diellit.

Ndonjëherë një qiri. Yje të lartë, të lartë.

Ose kryqi i zi i një anijeje.

Vetem

Ndonjëherë herët dhe madje shpirti im është i lagur.

Deti i largët kumbon.

Ky është një port.

Te dua ketu.

Këtu të dua dhe më kot të fsheh horizontin.

Po të dua akoma mes këtyre gjërave të ftohta.

Ndonjëherë puthjet e mia shkojnë në ato varka serioze,

që kalojnë nëpër det ku nuk arrijnë.

Tashmë dukem i harruar si këto spiranca të vjetra.

Doket janë më të trishtueshme kur pasdite ankorohet.

Jeta ime e uritur padobishme është e lodhur.

Unë e dua atë që nuk kam. Ju jeni aq të largët.

Mërzia ime lufton me muzgët e ngadaltë.

Por nata vjen dhe fillon të më këndojë.

Hëna e kthen ëndrrën e saj me sahat.

Ata më shikojnë me sytë tuaj yjet më të mëdhenj.

Dhe sa të dua, pisha në erë,

ata duan të këndojnë emrin tënd me fletët e tyre të telit.

Pablo Neruda

Jeto I Lumtur

Sidoqoftë
nëse pak nga pak ndalon së më dashuri
do të ndaloj se dashuri pak nga pak
“Nëse papritmas
më harron,
mos më kërko
se tashmë do të kem harruar

Nëse të duket e gjatë dhe e çmendur
era e flamujve
Që kalon permes jetës time
dhe vendos
të më lësh në breg
të zemrës në të cilën kam rrënjët,
mendo
se në atë ditë,
në atë kohë,
do të ngre lart krahët
dhe rrënjët e mia do të dalin
për të kërkuar tokë tjetër

Por
nëse çdo ditë,
çdo orë
e ndjen se për mua je destinuar
me ëmbëlsi të pamëshirshme.
Nëse çdo ditë çel
në buzët e tua një lule për të më kërkuar,
ah, dashuria ime
në mua i gjithë ai zjarr përsëritet,
në mua asgjë nuk shuhet as harrohet,
dashuria ime ushqehet me dashurinë tënde,e dashuruar,
dhe derisa të jetosh do të jete në krahët e tu
pa dalë nga krahët e mia.

Pablo Neruda

Jeto I Lumtur