Nuk ka poezi më të bukur

drejtuar një nëne…

“Për nënën time””

Koha nuk ja fshin gjithmonë bukurinë

As lotët dhe telashet që e prekin atë;

nëna ime është gjashtëdhjetë vjeç,

dhe sa më shumë e shikoj aq më e bukur më duket.

Nuk ka një theks, një vështrim, një të qeshur, një akt

që të mos ma prekësh zemrën butësisht:

Ah! Po të isha piktor,

Do të pikturoja portretin e saj gjithë jetën!

Do të doja ta portretizoja kur ajo përkul fytyrën

sepse e puth gërshetin e saj të bardhë,

kur është e sëmurë dhe e lodhur

fsheh dhimbjen e saj nën një buzëqeshje.

Edhe sikur të ishte mirëseardhja ime në parajsë,

Nuk do të kërkoja asgjë tjetër

hyjnore

për të kurorëzuar fytyrën e saj të bukur me lavdi;

Ajo ndryshoj jetën me jetë,

jepi asaj gjithë energjinë e viteve të mia,

më sheh të moshuar, dhe ajo…

nga sakrifica ime rinuar.

Edmondo. De Amicis 

Jeto I Lumtur.al