E ç’të shpresoj tani për ritakime?
Ato po mbeten gonxhe që nuk çelin!
Parajsë dhe skëterrë në zemrën time,
rënkime dhe shpresa që më dhelin!

Gjithnjë tek un’ jetoka një dëshirë:
t’i falem pastërtisë së panjohur,
asaj që është m’e lartë dhe m’e mirë,
asaj që deri tani nuk më ka ngrohur.

Këtë e quaj unë shenjtërim –
dhe e ndiej për Ty, o mike e shpirtit tim!

Por ja që mbetem prapë i vetmuar
dhe koha shkon, asgjë nuk më dhuron.
E gjith’ ajo, që n’heshtje kam varguar,
më lumturon e prapë më trishton…

E malli prapë më shtyn nëpër shtegtime,
ku unë dalngadalë vras veten time.
Dhe po humbas, por nuk më vjen çudi,
se jeta më llastoi e përkëdheli:
më fali zjarr, kurorë dhe lavdi,
por dhe më shpesh më tundi nga themeli.

Oh, falmë, falmë pse kërkoj

prej teje unë dashurinë

e dhembshurisht pse të qortoj

në çastet-vrer, kur shpesh harroj

se ty ta vranë rininë…

Ësht’ malli im gjithë pikëllim

që djeg e bren aq pushtetplot,

e kur s’e gjen atë flijim

që e njeh aq fort në shpirtin tim,

i mbeten veçse lot!

Ësht’ zemra ime q’u mësua

çdo rrahje t’sajën ta durojë,

që kurrë s’i tha njeri “Të dua!”,

që u ndez përherë dhe u shua…

Pse di të dashurojë.

E pra, më fal, e dashur ti,

tani t’kuptoj unë ty më mirë:

çdo çast dhe unë po ndiej mërzi

e shpesh s’kam mall, s’kam dashuri,

s’kam gaz, s’kam më dëshirë!

Oh, falmë, falmë mikja ime,

s’do t’i lëndojmë ne kurrsesi

k’to plagë që s’duan ngushëllime,

që duan t’mbeten veç jetime

ashtu si unë, ashtu si ti…

Që don të mbetet si jetime,

… krenare pa njeri!

Robert Shvarc

Jeto I Lumtur