Babi, nuk mund ta duroj më…”

Një vajzë iu ankua të atit se sa e rëndë ishte bërë jeta.

Ishte lodhur duke luftuar. Sa herë që arrinte të kapërcente një pengesë, një tjetër shfaqej menjëherë.

Ndihej e mbingarkuar, sikur gjithçka po shembej përreth saj.

I ati, një kuzhinier profesionist, e dëgjoi në heshtje.

Ai nuk tha asgjë.

Pastaj e mori për dore dhe e çoi në kuzhinën e restorantit ku punonte.

Atje, ai vendosi tre tenxhere me ujë në sobë.

Në njërën, vendosi karrota.

Në të dytën, vezë.

Dhe në të tretën, kokrra kafeje.

E bija e pa e hutuar duke mos kuptuar se çfarë po përpiqej t’i mësonte.

Pas rreth njëzet minutash, i ati e fiku sobën.

Nxori karotat dhe i vendosi në një pjatë.

Bëri të njëjtën gjë me vezët.

Dhe së fundmi, e derdhi kafenë aromatike në një filxhan.

Pastaj u kthye nga ajo dhe i tha butësisht:

— Afrohu, bija ime.

Ajo u afrua.

— Preki karotat.

Ajo i preku: ishin të buta, u thyen me gisht.

— Tani thyej një vezë.

Ajo e bëri: pjesa e brendshme ishte bërë e fortë.

— Tani shijoni kafenë.

Ajo e ngriti filxhanin në buzë, mbylli sytë. Buzëqeshi.

I ati e pa me butësi dhe tha:

— Të tre këta elementë u përballën me të njëjtën sfidë: ujin e valë.

Por secili reagoi ndryshe.

Karrota, e cila fillimisht ishte e fortë dhe e ngurtë, u bë e butë dhe e brishtë.

Veza, e cila ishte e brishtë brenda, u ngurtësua, duke ndërtuar një guaskë.

Po kafeja? Kafeja jo vetëm që rezistoi, por ajo e transformoi vetë ujin.

Pastaj e pa në sy dhe e pyeti:

—Po ti, bija ime? Kur jeta të vë në provë… si reagon ti?

A bëhesh e butë duke u dorëzuar si një karotë?

A mbyllesh në vetvete dhe ngurtësohesh brenda si një vezë?

Apo je si kafeja, e cila merr dhimbjen dhe e transformon atë në diçka të mirë?

Sepse jeta nuk ka të bëjë me shmangien e ujit valë.

Jeta ka të bëjë me vendosjen se në çfarë do të trasformohesh kur hyn në të.

Dhe kjo, bija ime, varet tërësisht nga ti.