Te dua ketu.

Në pishat e errëta era shpërbëhet vetë.

Hëna digjet mbi ujërat endacakë.

Ata shkojnë në të njëjtat ditë duke ndjekur njëri-tjetrin.

Mjegulla shpaloset në figura vallëzimi.

Një pulëbardhë argjendi rrëshqet nga perëndimi i diellit.

Ndonjëherë një qiri. Yje të lartë, të lartë.

Ose kryqi i zi i një anijeje.

Vetem

Ndonjëherë herët dhe madje shpirti im është i lagur.

Deti i largët kumbon.

Ky është një port.

Te dua ketu.

Këtu të dua dhe më kot të fsheh horizontin.

Po të dua akoma mes këtyre gjërave të ftohta.

Ndonjëherë puthjet e mia shkojnë në ato varka serioze,

që kalojnë nëpër det ku nuk arrijnë.

Tashmë dukem i harruar si këto spiranca të vjetra.

Doket janë më të trishtueshme kur pasdite ankorohet.

Jeta ime e uritur padobishme është e lodhur.

Unë e dua atë që nuk kam. Ju jeni aq të largët.

Mërzia ime lufton me muzgët e ngadaltë.

Por nata vjen dhe fillon të më këndojë.

Hëna e kthen ëndrrën e saj me sahat.

Ata më shikojnë me sytë tuaj yjet më të mëdhenj.

Dhe sa të dua, pisha në erë,

ata duan të këndojnë emrin tënd me fletët e tyre të telit.

Pablo Neruda

Jeto I Lumtur