Vetvrasja E Trumcakut – JiL.al | Informohu – Frymëzohu – Jeto i Lumtur https://jil.al JiL.al | Informohu - Frymëzohu - Jeto i Lumtur Sun, 23 Jan 2022 16:20:31 +0000 en-US hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.8.8 https://jil.al/wp-content/uploads/2023/10/cropped-JIL-Logo-2023-Ikona-WEB-32x32.png Vetvrasja E Trumcakut – JiL.al | Informohu – Frymëzohu – Jeto i Lumtur https://jil.al 32 32 “Vetvrasja E Trumcakut”- Poezi Nga Migjeni https://jil.al/vetvrasja-e-trumcakut-poezi-nga-migjeni/ https://jil.al/vetvrasja-e-trumcakut-poezi-nga-migjeni/#comments Sun, 23 Jan 2022 16:20:31 +0000 https://jetoilumtur.al/?p=1727 VETVRASJA E TRUMCAKUT
Trumcaku vuente nga melankolia. U lind në një vend me të vërtetë të shkretë. Në vend të barit bijshin qime e derrit e në vend të pemve – brinat e një shtazës parahistorike. Dhe në kët natyrë – e cila nuk mund të quhet natyrë – kush mos të bahet melankolik? Dihet se një trumcaku s’i duhet shumë për jetë, por natyra, e cila nuk ishte natyrë, s’i epte as aq. Mos pyetni si e tek u gjet trumcaku n’at vend, dhe si e tek u gjet njeriu në kët pike kozmike; nuk dijmë shumë. Hipoteza dhe andrra. Miliona vjetësh dhe një fjalë goje, si për shembull: “…të bahet dritë! Dhe drita u ba!” – A shifni? Një fjalë magjike! Hokus-pokus! Sa bukur!
Dhe unë thash: të bindet trumcaku në një vend ku në vend të barit bijnë qimet e derrit e në vend të pemve – brinat e një shtazës parahistorike.
Njëherë trumcaku qëndroi mbi një brenë. U mërzit të shikojë qimet e derrit, u mërzit të fluturojë prej brenës mbi brenë. Nga mërzia dhe idhnimi mbylli syt. Ra në pikllim melankolik. Njeriu me temperament melankolik asht inteligjent. E inteligjenca në kuptim ma të hapët të fjalës, pakkuj i solli qetsi dhe të mire.
Dhe trumcaku, në majë të brenës e në kulm të melankolis, vendosi të vritet. Plot ironi filozofike shikonte rreth përqark vetes e vendimi i patundun mirfilli pasqyrohej ndër syt e tij të dëshpruem. Cicrroi një here, cicrroi dy here; cicrroi tri here. Mandej një crrrr e gjatë e plot mallëngjim ishte porosia e tij e fundit. Testamenti i dhimave të tij. Dhe, pa u dhanë krahve, këcej prej brenës… ra mbi një qime të derrit, të gjatë e të mprehtë si thika, dhe u ngul mbi të.
Trumcaku i ngulun mbi një qime të derrit. Me krahët dhe puplat e tij lonte era dhe e sjellte rreth qimes, si sillet dhe gjeli metalik në majë t’oxhaqeve tona. Atbotë frynte veka janë këto kapërcime logjike! Ka me bërtitë ndokush.
Po, lexues i dashtun e jo i cekët. Po! A pak po kemi kapërcime logjike, morale dhe dogmatike në botën tone reale? Pse po zemrohe dhe po don me më gjykue për disa kapërcime logjike askuj damsjellje?

Jeto I Lumtur

]]> https://jil.al/vetvrasja-e-trumcakut-poezi-nga-migjeni/feed/ 10