William Shakespeare ishte një poet i shkëlqyer dhe një mjeshtër i pakrahasueshëm i fjalëve.

Rreshtat e tij zbulojnë të gjithë thelbin e marrëdhënieve midis njerëzve dhe jeta e personazheve të tij është plot pasione dhe emocione të forta. Ai depërtoi në thellësitë e shpirtit njerëzor dhe zbuloi botën e brendshme të qenies njerëzore, delikate dhe të pamasë në të njëjtën kohë.

Për kënaqësinë e lexuesve tanë ne kemi përzgjedhur 20 fraza të tejkohshme nga dramaturgu më i mirë i të gjitha kohërave.

Për të qenë i suksesshëm në çdo çështje ju duhet një sasi e caktuar çmendurie.

Dashuria nuk shihet me sy, por me shpirt.

Nëse fjalët lënduese do të linin shenja, të gjithë do të ndoteshim.

Çmenduria ka logjikën e vet.

Dashuria e vërtetë nuk mund të flasë sepse ndjenja e vërtetë shprehet më së miri me veprim, jo ​​me fjalë.

Aty ku ka pak fjalë, ato kanë më shumë peshë.

Asgje nuk zgjat pergjithmone.

Ne e dimë se çfarë jemi, por ende nuk e dimë se çfarë mund të bëhemi.

Dashuria ikën nga ata që e përndjekin atë dhe përndjek ata që ikin prej saj.

Të gjykosh një tjetër është të gjykosh vetveten.

Ata që vrasin me fjalë vriten nga heshtja.

Nuk ka asnjë që është aq i mirë sa të mësojë të tjerët.

Heshtja nuk është shenjë e pandjeshmërisë. Vetëm ajo që është e zbrazët brenda, bubullon.

Shumica e njerëzve preferojnë marrëzitë mbi mençurinë, sepse marrëzitë janë argëtuese ndërsa mençuria është e mërzitshme.

Është më mirë të ndizni një qiri sesa të mallkoni errësirën.

Një trëndafil mban erë trëndafili edhe nëse i jepet një emër tjetër.

Sa më i mirë objektivi, aq më i saktë është qëllimi ynë.

Suksesi i shakasë varet nga kush e dëgjon, jo nga kush e thotë.

Dashuria ime është aq e çmendur sa nuk i shoh defektet.

Mosbesimi në vetvete është një armik i pabesë që na privon të bëjmë shumë gjëra të mira, mos pranoni asnjë arsye tjetër përveç se të zgjidhni vetveten dhe t’i provoni ato..jetoilumtur.al/

Ai desh vdekjen dhe premtimet e saj të zbehta,

Në jetën pa shpresë të një djaloshi në përgjërim,

Ai desh të vdiste, të ndahej veç prej hidhërimit,

Të harronte ditët e netët plot dhimbje e trishtim.

Ajo jetën desh ta gëzonte plot zjarr e harrim,

Donte njerëzit dhe vitet që shkonin plot gëzim,

Qe dhurate prej qiellit e qeshur plot gajret,

Lule e pavyshkur në daç në shi a erë me tërbim.

Por një ditë prej ditësh gjithçka ndryshoi rrjedhë,

Dashuria keq i përfshiu dhe nuk ditën a benë mirë,

Se ajo shumë donte jetën e ai vdekjen fort e desh,

Cili nga të dy nga kjo betejë më i fortë do dil ?

Duheshin aq shumë sa çdo gjë do sakrifikonin,

Çdo gjë përreth familje e miq gati të mohonin,

Gjithçka për tu dashur se ajo qe pasuri e tyre,

Por ajo desh jetën te gëzonte e ai vdekjen desh …

Sa të ndryshëm po aq edhe të afërt në gjithçka,

Për dashurinë e çmendur mes tyre merreshin vesh,

Por njeri veç për vdekjen ëndërronte të ikte fluturim,

E tjetra të jetonte me të desh, pa brenga e hidhërim.

Por historia ka një fund : të ndaheshin me shtrëngim,

Ata që kishin premtuar besnikëri gjer në amshim,

E sot në dhimbje e torturë djaloshi jetën po e shkon,

Nga që vajza për të në qiell lart ka shkuar fluturim …

Ai donte vdekjen, ajo jetën veç desh,

Ai për të jetoi, ajo për të dha shpirt …

William Shakespeare

Jeto I Lumtur.al

Është e pamundur të humbësh koralet e humbura,

Jo supet e bardha të dëborës të hapur lëkurën,

Dhe tela e zezë do të fillojë. Me damask u rrit,

të kuqe ose të bardhë, Ju nuk mund të krahasoni hijen e këtyre faqeve.

Dhe trupi erë si trupi erë, Jo si petalet e butë të vjollcës.

Ju nuk do të gjeni në linjat e përsosura,

Dritë të veçantë në ballin.

Unë nuk e di se si mrekullitë perëndeshë, Por hapa të bukur në tokë.

Dhe gjithçka që ajo do t’i japë rrugë atyre që vështirë Kush në krahasim me harlisur harlisur.

William Shakespeare

Jeto I Lumtur